صدایت میزنم...من از نگاه خسته ساربان تو را میپرسم ...من یک راه طولانیانتظارم..با غبار خستگی آه میکشم آه...آهِ من در هوا می پیچدهیچکس نمیداند شاید در این آهِ پنهانم صدایت میزنم...در سکوت بی انتهای شب صدایم میپیچد..این صدا چه غمگین استچه تنهاست...یک ستاره به من اشاره کرد او صدایم را شنیده...چه می گوید؟انگار مرا به میهمانیِِِِ ستاره ها میخواند آه...آری می آیمچه غوغاییست...تماشاییست...از تک تک نگاه های نور تو رامی پرسم...هیچ نمی گویند...هیچ نمی دانندآه... آنها نمی دانند که من تو را یک آسمان عاشقم...تو را که یک آسمان ستاره بودی صدایت میزنم...من از نگاه خسته ساربان تو را میپرسم ...من یک راه طولانیانتظارم..با غبار خستگی آه میکشم آه...آهِ من در هوا می پیچدهیچکس نمیداند شاید در این آهِ پنهانمصدایت میزنم...در سکوت بی انتهای شب صدایم میپیچد..این صدا چه غمگین استچه تنهاست...یک ستاره به من اشاره کرد او صدایم را شنیده...چه می گوید؟انگار مرا به میهمانیِِِِ ستاره ها میخواند آه...آری می آیمچه غوغاییست...تماشاییست...از تک تک نگاه های نور تو رامی پرسم...هیچ نمی گویند...هیچ نمی دانندآه... آنها نمی دانند که من تو رایک آسمان عاشقم...تو را که یک آسمان ستاره بودیعاشقانه به باغ ذهن میروم آرام در می گشایم...صدایت میزنمآرام...آرام...صدایم در هوای باغ سبز میشود...غنچه های خاطره بیدارمیشوند.آنها این صدا را میشناسند...این صدا یک سبز بیدار است.. این صدا چه امیدوار استبه غنچه هالبخند میزنم از تک تک نگاه های سبز تو را میپرسمچه آرامندچه صبور...تا شکفتن آنها صبر میکنم میدانم درقلب آنها نیز تو یک خاطره ایغنچه ها را یک به یک میبویم درخانه متروک قلبم عطر تو می پیچد زنده میشوم...ذره های زندگی من بوی تورا میگیرد.. غنچه ای میشوم در انتظارشکفتن غنچه ها میدانند من تورایک باغ می ستایم...
پاسخ : صدایت میزنم... [FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] [FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif]صدایت میزنم... [/FONT][FONT=tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif] از یک عمق زلال آبی...از دورترین نشانه بودن...از زادگاه کوچکترین ذره با اولین نفس حیات با حباب های روشن وجود صدایت میزنم... من تورا یک دریا عاشقم... از اعماق زمین ...از آنجاییکه زیر یک انبوه سنگین پنهان است... از خانه جوانه هااز زادگاه خاکی عشق...از میان یک حجم سبز بیقرار... ازابتدای راه رویش...با صدای پای شکفتن صدایت میزنم... با یک لبخند صمیمی... با یک نگاه عاشق... با یک نبض هستی از گرمترین نشانه بودن صدایت میزنم من تو را یک زمین می ستایم... کاروان لحظه میگذرد... از ایوان ساکت صبرم [/FONT][/FONT][/FONT]
پاسخ : صدایت میزنم... جغرافیای ِ کوچک من - بازوان توست ای کاش تنگ تر شود این سرزمین من یک آفتاب عاشـــــقم ... صدایت میزنم...از یک عمق زلال آبی...از دورترین نشانه بودن...از زادگاه کوچکترین ذره با اولین نفس حیات با حباب های روشن وجود صدایت میزنم... من تورا یک دریا عاشقم... از اعماق زمین ...از آنجاییکه زیر یک انبوه سنگین پنهان است... از خانه جوانه هااز زادگاه خاکی عشق...از میان یک حجم سبز بیقرار... ازابتدای راه رویش...با صدای پای شکفتن صدایت میزنم... با یک لبخند صمیمی... با یک نگاه عاشق... با یک نبض هستی از گرمترین نشانه بودن صدایت میزنم من تو را یک زمین می ستایم... کاروان لحظه میگذرد... از ایوان ساکت صبرم صدایت میزنم... من از نگاه خسته ساربان تو را میپرسم ...من یک راه طولانی انتظارم..با غبار خستگی آه میکشم آه...آهِ من در هوا می پیچد هیچکس نمیداند شاید در این آهِ پنهانم صدایت میزنم... در سکوت بی انتهای شب صدایم میپیچد..این صدا چه غمگین است چه تنهاست...یک ستاره به من اشاره کرد او صدایم را شنیده... چه می گوید؟انگار مرا به میهمانیِِِِ ستاره ها میخواند آه...آری می آیم چه غوغاییست...تماشاییست...از تک تک نگاه های نور تو را می پرسم...هیچ نمی گویند...هیچ نمی دانند آه... آنها نمی دانند که من تو را یک آسمان عاشقم... تو را که یک آسمان ستاره بودی
