از بــوسـه واگرفــت و هـم از بــوســه باز داد

عشقش ز جان تیره ی من سر کشیده بود
در سنــگلاخ خاطــر مــن گل دمیــده بــود

چون سبز جامـه، غنـچه صفت، پیکــر مرا
از چشــم ها نهفـته و در بر کشــیده بـود

ای باغبـــان عشـق! تو تا با خبــر شـــدی
لبهـاش از لبم گل صــد بوسـه چیــده بود

عشقم هــزار پــرده ی پرهــیزْ سوختـــه
شــوقـم هــزار جامـه ی تقــوا دریده بــود

بر لـوح سـاده ی دل دیــــرآشــنای مـــن
رنــگ هــــزار باغ و بهــار آ‏رمیــــده بـــود

جانـم همـه شرار و به پیکر نشسته گرم
خونم همه شـراب و به رگ ها دویـده بود

می سوخت شمع عشق به فانوس چشم من
وان روشنــی بــه خلوتــم از نـــور دیـده بــود

از بــوسـه واگرفــت و هـم از بــوســه باز داد
جـان را که دور از او به لبــانــم رسیــده بود.
​