شب عاشقان بي دل ، چه شبي دراز باشد تــو بمــان كـز اول شـب ، در صبـح بـاز باشـد عجب است اگر توانم ، كه سفر كنم ز کویت بكجـا رود كـبوتــر ، كـــه اسيـر بـاز بـاشــد ؟! ز محبتـت نخـواهـم كـه نظـر كنـم بـه رويـــت ! كـه محـب صادقا نـت همـه پـاكبــاز باشــد بـه كرشمه ي عنايت ، نگهي به سوي ما كن كـه دعـاي دردمنـدان ز ســر نيــاز باشــــــــد همه شب در اين خيالم كه حديث وصل جانان بـه كدام دوست گـويـم ، كـه محـل راز بـاشـد چـه نمـاز باشد آن را ، كه تـو در خيال باشـي تـو صنـم نمـي گـذاري ، كـه مـرا نمـاز بـاشـــد نه چنين حساب كردم ، چو تو دوست مي گرفتم كــه ثنــا و حمـد گـوييـم و ، جفـا و نــاز بـاشـد... دگـرش چـو بـاز بينـي ، غـم دل مگـوي سعــدي كـه شـب وصـال كـوتـاه و ، سخـن دراز بـاشــد قـدمـي كـه بـر گـرفتـي ، بـه وفـا و عهـد يـاران اگــــر از بلا بتــرسـي ، قـدمــي مَجـاز بــاشـــد شــاعــر»» سعــدی