ای امید دل ديوانه

ياد داری كه ز من خنده كنان پرسيدی​

چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز؟​

چهره ام را بنگر تا بتو پاسخ گويد​

اشگ شوقی كه فرو خفته به چشمان نياز​

​

چه ره آورد سفر دارم ای مايه عمر؟​

سينه ای سوخته در حسرت يك عشق محال​

نگهی گمشده در پرده رؤيائی دور​

پيكری ملتهب از خواهش سوزان وصال​

​

چه ره آورد سفر دارم ... ای مايه عمر؟​

ديدگانش همه از شوق درون پر آشوب​

لب گرمی كه بر آن خفته به امید و نياز​

بوسه ای داغتر از بوسه خورشيد جنوب​

​

ای بسا در پی آن هديه كه زيبنده تست​

در دل كوچه و بازار شدم سرگردان​

عاقبت رفتم و گفتم كه ترا هديه كنم​

پيكری را كه در آن شعله كشد شوق نهان​

​

چو در آئينه نگه كردم، ديدم افسوس​

جلوه روی مرا هجر تو كاهش بخشيد​

دست بر دامن خورشيد زدم تا بر من​

عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشيد​

​

حاليا ... اين منم اين آتش جانسوز منم​

ای امید دل ديوانه اندوه نواز
​

بازوان را بگشا تا كه عيانت سازم​

چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز​

 

پاسخ : ای امید دل ديوانه

​

در گذرکاه زمان خیمه شب بازی دهر​

همه با تلخی و شیرینی خود می گذرد​

عشق ها می میرند رنگ ها رنگ دگر می گیرند​

فقط این خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ​

دست ناخورده به جا می ماند​

.........................................................................​

حرف های ما هنوز نا تمام تا نگاه می کنی وقت رفتن است ​

پیش از انکه باخبر شوی لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود​

آی ای دریغ وحسرت همیشگی ناگهان چقدر زود دیر میشود