نامه ای از سر دلتنگی.

اینک که راز دل میگشایم و سخن بر می آورم چنان دلتنگم که گریه امانم را بریده،در این نیمه شب سرد و خموش بی تو دراتاق کوچکم که تنها رازدار دل بی قرار من است نشسته ام و به تو فکر میکنم،به تویی که فاتح قلب و روحم هستی،به تویی که در انتظار دیدار چشمان زیبایت چشمانم روزها و شب ها را سپری میکنند تا به وصل یار رسند.
خود خوب میدانی که قلبم چنان عاشق و دلباخته است که بی تو بودن را محال میداند.دیر وقتی است که از آشنایی قلبهایمان میگذرد و تو در این مدت چنان قلبم را عاشق و شیفته کردی که نبود تورا نبود خود میداند.قلب کوچک و بیقرار من فقط تورا میخواهد،چرا که تو تنها بهانه برای بودنش هستی.
ای همه ی هستی ام
دلتنگی ام را با قایقی خیالی روانه ی راهت میکنم تا بدانی بی تو بودن چه سخت میگذرد و بدانی که باتو بودن تنها آرزوی این قلب حقیر است.
نازنینم
قلب بی پناهم را پیشکش چشمان بی مثالت میکنم ،چرا که فقط تورا لایق آن میدانم که آن را نزد خود نگاه داری و صاحب آن باشی.قلبی که عاشق توست،تنها عاشق تو.تویی که نگاه مهربانت به نرمی گلبرگ های گل یاس است،تویی که چشمان عاشقت به زیبایی ستارگان آسمان خداست، و تویی که قلبی به مهربانی خدا داری.
امشب میخواهم با تو بودن را بر سراسر دیوارهای این جهان پهناور بنویسم و جار بزنم تا جایی برای بی تو بودن نماند.ای کاش میتوانستم مانند کبوتران در آسمان خدا اوج بگیرم و آرزو و آرمانهایم را با یک دنیا امید به پرواز درآورم.
زیبای من
چشم هایم را میدهم و دو ستاره قرض میگیرم تا سنگفرش جاده ای را که تو از آن خواهی آمد نورانی کند و آنگاه که آمدی بر چشمان بی خواب و خسته به جاده ات یاس مهربانی می افشانم چرا که تمام زندگی من در کنار تو معنی میشود.
مهربان من
بگذار بمانم،بگذار تا در کنار تو زیباییها را با تمام وجودم لمس کنم،بگذار تا در غم نهفته ات شریک شوم و از اندوه درونی ات بکاهم.
ای دنیای من
نام تو بر دریچه های قلبم تلنگر میزند،چرا که تنها تورا می خواهد تا در سختیها و خوشیهای زندگی با تو عهد و پیمان ببندد،پس بگذار برای همیشه و تا ابد کنارت بمانم.

 

پاسخ : نامه ای از سر دلتنگی.

سلام عزیز مهربون، اجازه هست بشم فدات؟
اجازه هست تو شعر من، اثر بذاره خنده هات؟
شب که می شه یواش یواش، با چشمک ستاره هاش
اجازه هست از آسمون، ستاره کش برم برات؟
اجازه هست بیای پیشم یه کم بگم دوست دارم؟
تو هم بگی دوسم داری بارون بشم دل ببارم
بریم تو باغ اطلسی بی رنج و درد بی کسی
بهت بگم اجازه هست گل روی موهات بذارم
اجازه هست خیال کنم، تا آخرش مال منی؟
خیال کنم دل منو، با رفتنت نمی شکنی؟
اجازه هست خیال کنم، بازم میای می بینمت؟
با اون چشای مهربون، دوباره چشمک می زنی؟
طپش طپش با چشمکت، غزل بگم برای تو
با اتکا به عشق تو، تو زندگی برم جلو؟
هر چی بگی نه نمی گم، جونم بخوای برات می دم
هر چی می خوای بهم بگو، فقط بهم نگو برو
اجازه هست بازم تو خواب، بوس بکارم کنج لبات
یه شعر تازه تر بگم، به یاد شرم گونه هات
نشونیتو بهم می دی؟ تا پنهون از چشم همه
ورق ورق نامه بدم بازم برات
همیشه مهربون من! نامه رسید به انتها
فقط یه چیز یادت باشه: بازم به خواب من بیا