شعری از رهی معیری بر روی سنگ قبر خودش

[TABLE="align: center"]
[TR]
[TD="bgcolor: #eeeeee, colspan: 2"]

[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD="bgcolor: #ffffff, colspan: 2"] الا ، ای رهگذر کز راه یاری
قدم بر تربت ما می گذاری
در اینجا ، شاهدی غمناک خفته است
رهی در سینه این خاک خفته است
فرو خفته چو گل با سینه چاک
فروزان آتشی در سینه خاک
بنه مرهم زاشکی داغ ما را
بزن آبی بر این آتش خدا را
به شبها شمع بزم افروز بودیم
که از روشندلی چون روز بودیم
کنون شمع مزاری نیست ما را
چراغ شام تاری نیست ما را
ز سوز سینه با ما همرهی کن
چو بینی عاشقی یاد رهی کن
[/TD]
[/TR]
[/TABLE]