شعری برای سنگ قبر خودم از پروین اعتصامی

[TABLE="align: center"]
[TR]
[TD="bgcolor: #eeeeee, colspan: 2"]

[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD="bgcolor: #ffffff, colspan: 2"]این کـه خاک سـیـهش بالـین اسـت
اخـتر چـرخ ادب پـرویـن اسـت
گرچه جـز تلـخی از ایـام نـدیـد
هرچه خواهی سخنش شیرین است
صاحب آن همه گفتار امروز
سائل فاتحه و یاسین است
دوستان به،که ز وی یاد کنند
دل بی دوست دلی غمگین است
خاک بر دیده بسی جان فرساست
سنگ بر سینه بسی سنگین است
بیند این بستر و عبرت گیرد
هر که را چشم حقیقت بین است
هر که باشی و به هر جا برسی
آخرین منزل هستی این است
آدمی هر چه توانگر باشد
چون بدین نقطه رسد مسکین است
اندر آنجا که قضا حمله کند
چاره تسلیم و ادب ٬ تمکین است
زادن و کشتن و پنهان کردن
دهر را رسم و ره دیرین است
خـرم آن کس کـه در ایـن محـنت گـاه
خـاطری را سـبب تسکـین اسـت[/TD]
[/TR]
[/TABLE]