می برم من آرزویت را به گور

نیستی دیگر بهار رنگ رنگ
شعر زیبای من ای رنج قشنگ​

​

هرچه دارم از تو بود و درس تو​

​

هرچه می خواندم؛ فقط از ترس تو​

​

آدمی از جنس ماشینی بد است​

​

جنس دل از شیشه و چینی بد است​

​

دل اگر خوب است؛ خونی بهتر است​

​

هرچه لب سرخ است؛طاعونی تر است​

​

دیده و دل عکسی از پیوند ماست​

​

اشک من در دیده لبخند شماست​

​

چیستی؟...چون طالع نحس منی​

​

هرچه من باشم تو برعکس منی​

​

آه ای زیبای پنهان در عبور​

​

می برم من آرزویت را به گور
​

​

کیستی اینک که بودن از تو بود
​

​

زایمان این سرودن از تو بود....
​

​

​

مهدی شریفی​

​