نه فقط از دل من صبر و شکیبایی رفت این بلا با قدم دوست به هر جایی رفت خیر مقدم به تو ای داغ وفا پیشه که باز صبرم از دل چو شنیدست تو می آیی رفت آنکه می خواست مرا توبه ز یوسف بدهد روی او دید و از این خانه زلیخایی رفت گر چه در سینه ی خود داغ جدایی دارم سرخوش آن مدت عمری که به شیدایی رفت آتش افکنده به بال و پر من ، غیرت عشق تا دمــی مــیل دلــم سوی تمنــایی رفت عشق را تاب نهفــتن نتـــوانست رخم نام ما نیز در این قصه به رسوایی رفت آتش شوق و غم هجر و جفاهای رقیب بر ســرم در طلــب آن مه رعنــایی رفــت دیدمـش یک نظر از دور و فغـان سر دادم حسرتــی بر دلــم از آنهمــه زیبـــایی رفت بعد مرگـــم سخــن پـیر اجـــل ایــن باشد عمر احسان همه با محنت و تنهایی رفت احسان اکابری
