كاش روزي چشمهايمان با صداقت مي شدند

كاش روياهايمان روزي حقيقت مي شدند​

​

تنگناي سينه ها دشت محبت مي شدند​

​

سادگي مهر و وفا قانون انسان بودن است​

​

كاش قانونهايمان يكدم رعايت مي شدند​

​

اشك هاي همدلي از روي فكر است و غريب
​

​

كاش روزي چشمهايمان با صداقت مي شدند
​

​

گاهي از غم مي شود ويران دلم اي كاشكي​

​

بين دلها غصه ها مردانه قسمت مي شدند.​

​

«...ولي افسوس...»​

​

 

پاسخ : كاش روزي چشمهايمان با صداقت مي شدند

غروب ها دلم مي گيرد به آسمان رو مي كنم آسمان هم
​

​

مي بارد . همراه او اشك مي ريزم كه مبادا اين
​

​

قلب شكسته ام ترك بردارد اما باشي هر چه تو اين​

​

برايت مي نويسم :​

​

از اول زندگي دلم را از خودم شكسته باشي مي گويم​

​

اسم من غم و شهرتم اندوه است اما مرا گفته اند انسان​

​

تا ابد زندگي كردن است بگذار حرفي كه بارها در دلم​

​

تكرار مي شود برايت باز گويم :​

​

از جانم بيشتر دوستت دارم...​