احساس

من اکنون احساس می کنم ،​

بر تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم ،​

تنها مانده ام .​

و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.​

و اعماق آسمان ساکت را می نگرم.​

و خود را می نگرم​

و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ ،​

این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است .​

و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر​

که تو این جا چه می کنی ؟​

امروز به خودم گفتم :​

من احساس می کنم ،​

که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.​

همین و همین . ​

اگر عشق نبود به کدامین بهانه ای می خندیدیم و می گریستیم؟ ​

​

کدام لحظه های ناب را اندیشه می کردیم؟ ​

​

چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟ ​

​

آری... ​

​

بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم اگر عشق نبود ! ​

​

دکتر علی شریعتی
​