کو قطره وهم

سر برداشتم :​

زنبوری در خیالم پر زد​

یا جنبش ابری خوابم را شكافت؟​

در بیداری سهمناك​

آهنگی دریا - نوسان شنیدم، به شكوه لب بستگی یك ریگ​

و از كنار زمان برخاستم.​

هنگام بزرگ​

بر لبانم خاموشی نشانده بود.​

در خورشید چمن ها خزنده ای دیده گشود:​

چشمانش بیكرانی بركه را نوشید.​

بازی، سایه پروازش را به زمین كشید​

و كبوتری در بارش آفتاب به رؤیا بود.​

پهنه چشمانم جولانگاه تو باد، چشم انداز بزرگ!​

در این جوش شگفت انگیز، كو قطره وهم؟​

بال ها، سایه پرواز را گم كرده اند.​

گلبرگ، سنگینی زنبور را انتظار می كشد.​

به طراوت خاك دست می كشم،​

نمناكی چندشی بر انگشتانم نمی نشیند.​

به آب روان نزدیك می شوم ،​

نه پیدایی دو كرانه را زمزمه می كند.​

رمزها چون انار ترك خورده نیمه شكفته اند.​

جوانه شور مرا دریاب، نو رسته زود آشنا!​

درود، ای لحظه شفاف! در بیكران تو زنبوری پر می زند.​

​

سهراب
​