رحیل

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت ​

دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت ​

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ ​

زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت ​

آن طفل که چون پیر ازین قافله درماند ​

وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت ​

از پیش و پس قافله ی عمر میندیش​

گه پیشروی پی شد و گه بازپسی رفت ​

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم ​

دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت ​

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا ​

چون ناله ی مرغی که ز یاد قفسی رفت ​

رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد ​

بیدادگری آمد و فریادرسی رفت ​

این عمر سبک سایه ی ما بسته به آهی ست ​

دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت​

​

​

​

هوشنگ ابتهاج
​