به زمین

افتاد. و چه پژواكی كه شنید اهریمن. و چه لرزی كه ​

دوید از بن غم تا به بهشت.​

من در خویش، و كلاغی لب حوض.​

خاموشی، ‌و یكی زمزمه ساز.​

تنه تاریكی، تبر نقره نور.​

و گوارایی بی گاه خطا،‌بوی تباهی ها، گردش زیست.​

شب دانایی. و جدا ماندم: كو سختی پیكرها، كو بوی​

زمین،‌ چینه بی بعد پری ها؟​

اینك باد، پنجره ام رفته به بی پایان. خونی ریخت،‌بر سینه ​

من ریگ بیابان باد!​

چیزی گفت، و زمان ها بر كاج حیاط، همواره وزید و ​

وزید. اینهم گل اندیشه،‌آنهم بت دوست.​

نی، كه اگر بوی لجن می آید، آنهم غوك، كه دهانش ​

ابدیت خورده است.​

دیدار دگر،‌آری:‌روزن زیبای زمان.​

ترسید،‌دستم به زمین آمیخت. هستی لب آیینه نشست،​

خیره به من: غم نامیرا.​

​

​

سهراب سپهری
​