گل خشکیده

بر نگه سرد من به گرمی خورشید​

می نگرد هر زمان دو چشم سیاهت​

تشنه ی این چشمه ام، چه سود، خدا را​

شبنم جان مرا نه تاب نگاهت​

​

جز گل خشكیده ای و برق نگاهی​

از تو در این گوشه یادگار ندارم​

زان شب غمگین كه از كنار تو رفتم​

یك نفس از دست غم قرار ندارم​

​

ای گل زیبا، بهای هستی من بود​

گر گل خشكیده ای ز كوی تو بردم​

گوشه ی تنها، چه اشك ها كه فشاندم​

وان گل خشكیده را به سینه فشردم​

​

آن گل خشكیده، شرح حال دلم بود​

از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟​

جز به تو، از سوز عشق با كه بنالم​

جز ز تو، درمان درد، از كه بجویم؟​

​

من، دگر آن نیستم، به خویش مخوانم​

من گل خشكیده ام، به هیچ نیرزم​

عشق فریبم دهد كه مهر ببندم​

مرگ نهیبم زند كه عشق نورزم​

​

پای امید دلم اگر چه شكسته است​

دست تمنای جان همیشه دراز است​

تا نفسی می كشم ز سینه ی پر درد​

چشم خدا بین من به روی تو باز است

فریدون مشیری
​