خیز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را چون قد خود بلند كن پایه قدر ناز را عشوه پرست من بیا می زده ، مست و كف زنان حُسن تو پرده گو بدر پردگیان راز را عرض فروغ چون دهد مشعله جمال تو قصه به كو تهی كشد شمع زبان دراز را آن مژده كشت عالمی تا به كرشمه نصب شد وای اگر عمل دهی چشم كرشمه ساز را نسیم كش تغافلم كار تمام ناشده نسیم نظر اجازه ده نرگس نیم باز را وعده جلوه چون دهی قدوه اهل صومعه در ره انتظار تو فوت كند نماز را وحشیم و جریده رو كعبه عشق مقصدم بدرقه اشك و آه من قافله نیاز را وحشی بافقی
