خاطرات اون شب رویایی

آسمون چه خوشگل اشک می ریزی

چه زیبا فریاد می زنی...​

یاد نگاه پر ستاره ی او شبت به خیر​

تا ابد​

فراموش نمی کنم چه زیبا سیاه پوشیدی و تاریکمان کردی...​

سایه های زمین رو گرفتی​

سنگی بودنش رو پاک کردی...​

راستی رد پایمان چی شد؟​

چه رنگی شد؟​

روز آن هارو دید؟​

خندید؟​

فریاد زد؟​

رسوامون کرد؟​

نپرسید چرا برگشتند؟ کجا رو بهتر از زیر سقف تو می خواهند پیدا کنند؟​

تعجب نکرد وقتی فقط عکس یک بدن رو روی خاک دید؟​

آسمون...​

تو که اون بالایی به خدا بگو اون شب رو هرگز تکرار نکنه...​

می خوام با همه خاطراتشو بگم...​

با تو.. با خاک ... با آب... با ماه و خورشید و ...​