چه روزهای زلالی بود! همیشه یکی از ما چشم می گذاشت، تا بی نهایت ِ بوسه می شمرد و دیگری در حول و حوش ِ شهامت ِ سایه ها پنهام می شد! ساده ٬ساده پیدایم می کردی! پونه پنهان نشین من! پس چرا در سکوت این خانه پیدایم نمی کنی؟ بیا و سرزده برگرد! بگو: «-سک سک! مسافر ساده سرودنها!» من هم قوطی ِ قرصهایم را در جوی روبروی خانه می اندازم! قلمم را، چرکنویس های تمام ترانه های تنهایی را! بعد شانه شعر را می بوسم! می گویم: «-خداحافظ! واژگان نمناک کوچه و باران! آخر فرشته فراموشکار ِ من برگشت!» پیاده راه می افتیم! از دره گرگها، تا کوچه دومین پرنده تنها راه دوری نیست! کنج دنج کوچه می نشینیم! من برایت از تراکم تنهایی این سالها می گویم و تو برایم از حضور ِ دوباره بوسه! دیگر «کبوتر باز برده» صدایت نمی زنم! بر دیوار ِ بلند کوچه می نویسم, «کبوتر با کبوتر، باز با باز» باور میکنم که عاقبت ِ علاقه به خیر است! کف ِ دست ِ راستم را نشان فالگیر ِ پیر پُل می دهم، تا ببیند که خط ِ عمرم قد کشیده است و دیگر مرا از نزدیکی نزول نفسهایم نترساند! آنوقت، ما می مانیم و تعبیر ِ این همه رؤیا! ما می مانیم و برآوردِ این همه آرزو! ما می مانیم و آغوش ِ امن علاقه… بیا و سرزده برگرد!
