یه روزی من شاد بودم غمی نداشتم تو دلم غریبه بودم با بدی غریبه با غصه و غم عاشق شادی بودم و با غصه ها میجنگیدم خنده رو مهمون لبام میکردم و می خندیدم هرجا بی کسی میدیدم میشدم همدم اون همدم غرش و رعد دل تنگ آسمون با گلا حرف میزدم با غنچه ها میخندیدم از دل غنچه ها نا امیدی هارو می چیدم از رو گونه های گریون پاک میکردم اشکارو توی دستام می گرفتم تنهایی دستارو اما حالا دستامو ببین که تنها می مونن زل بزن توی چشام ببین که بی تو گریونن حتی غنچه هام شریک دل تنهام نمیشن گلا همنشین و یار شب یلدام نمی شن غنچه ها میخندن و توی گلستون وا میشن گلا تنها نمی مونن با بهار همپا میشن غصه قلب منو از سینه داره درمیاره دل سنگ آسمون به حال من نمیباره میدونم نا رفیقا از حسودی چشم زدن شادی منو دیدن اینجوری آتیشم زدن
