دل خوشم با غزلی تازه، همینم کافی ست تو مرا باز رساندی به یقینم. کافی ست! قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست! گله ای نیست، من و فاصله ها همزادیم گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ستآسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن! من همین قدر که گرماست زمینم کافی ستمن همین قدر که با حال و هوایت گهگاه برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ستفکر کردن به تو یعنی غزلی شورانگیز که همین شوق مرا، خوب ترینم کافی ستاستاد محمدعلی بهمنی