الناز حبیبی دوست دارد سوپراستار شود، نه به هر قیمتی

با بازی کاراکتر «لادن» در سریال «سی امین روز»، حسابی خودش را جا انداخت و تا چند وقت دیگر دوباره با سریال جدید «سیروس مقدم» روی آنتن تلویزیون خواهد رفت. با وجود اینکه از پنجم دبستان تئاتر و فیلم بازی کرده اما خودش معتقد است سریال های ماه رمضان بهترین فرصت برای دیده شدن یک بازیگر هستند؛ حرف های بازیگری را بخوانید که علاقه زیادی به سوپراستار شدن دارد اما نه به هر قیمت و خطری! ● از پنجم ابتدایی بازیگرم قبل از اینکه اصلا بخواهم تصوری از بازیگری و دنیایش داشته باشم، از پنجم ابتدایی وارد این عرصه شدم! علاقه ام به این حرفه از زمانی شروع شد که در کلاس انشاء مدرسه، موضوع انشاء «دوست دارید چه کاره شوید؟» بود. با وجود اینکه هیچ اطلاعی از بازیگری نداشتم، در انشایم نوشتم دوست دارم بازیگر شوم! ۵ ۴ ماه بعد از آن انشاء برای بازی در یک کار مستند به کارگردانی آقای «محمدرضا شریفی» انتخاب شدم و جلوی دوربین رفتم. بعد از این کار چند وقتی در کانون پرورش کودکان کارهای نمایشی انجام دادم تا اینکه آقای «سعید سلطانی» برای ۳ تا از فیلم های شان من را انتخاب کردند و کم کم به صورت جدی تر این حرفه را دنبال کردم. برای ۳ فیلم از کیانوش عیاری جلوی دوربین رفتم، سریال «فاصله ها» را بازی کردم، با پروژه سینمایی «پیتزا مخلوط» که هنوز اکران نشده همکاری کردم، سریال «سی امین روز» که در ماه رمضان پخش شد را بازی کردم و الان هم مشغول بازی در سریال آقای «سیروس مقدم» هستم که ۳۰ قسمتی است و احتمالا آذر ماه از تلویزیون پخش خواهد شد. در این کار با خانم «آزیتا حاجیان»، «همایون ارشادی»، «مهران احمدی» و «حسین مهری» همبازی هستم و تصور می کنم آن کار خیلی به بیشتر دیده شدنم کمک کند. ● من همان الناز کوچولوی تئاترم به دختر ها و پسرهایی که دوست دارند بازیگر شوند، توصیه می کنم حتما کارشان را از تئاتر شروع کنند. ببینید بسیاری از بازیگران درجه یک سینمای ایران مثل «سیما تیرانداز»، «پرویز پرستویی»، «رضا کیانیان» و بسیاری دیگر از بزرگان سینمای ایران از تئاتر شروع کرده اند. زمانی که بچه بودم کارم را با تئاتر شروع کردم و در نخستین کار جدی ام در تئاتر، برنده جایزه دوم زن تئاتر شدم. تئاتر جایی است که خیلی ها کارت را می بینند و به یکدیگر توصیه ات می کنند؛ تنها شانسی که به من کمک کرد تئاتری ها اسمم را بشناسند این بود که از بچگی در تئاتر بازی می کردم و هر جا می رفتم همه می گفتند «اِ این همون الناز کوچولوی تئاتره؟» هیچ رابطه یا واسطه ای من را بازیگر نکرد بلکه از همان پنجم دبستان که تئاتر بازی کردم، روی پای خودم ایستادم. از طرفی کلاس های بازیگری معتبری که امروز وجود دارند مانند کلاس های استاد سمندریان و امین تارخ، بهترین محل برای آموختن حرفه ای بازیگری است. این طوری به نفع خود آن فرد است که پخته و با تکنیک و تجربه کافی سر کار بیاید، تا اینکه بخواهد خیلی خام، بدون اینکه حتی بداند دوربین چیست، میزانسن چیست، پلان چه مفهومی دارد و…، سر صحنه برود شاید یک نفر با رابطه تا حدی جلو برود اما مطمئن باشید یک روز محو خواهد شد. ● اولش همه به شهرت فکر می کنند اما بعد… مطمئنا هر کسی که وارد بازیگری می شود، دوست دارد به قله برسد و سوپراستار شود، من هم از این قاعده مستثنی نیستم اما همیشه گفته ام اگر قرار است رسیدن به این نقطه برایم خطرناک باشد و آن چیزی که فکر می کنم نباشد، همان بهتر که نرسم. برای رسیدن به چنین مرحله ای خیلی باید تجربه به دست بیاورم، تلاش کنم و زحمت بکشم. دوست دارم اگر قرار باشد به قله بازیگری برسم، خوب برسم و درکنار شهرتی که به دست می آورم، برای مردم محبوب باشم. باور کنید شعار نمی دهم، اصلا دوست ندارم مثل بازیگرانی شوم که با وجود داشتن شهرت همه مردم به خاطر رفتارهای بدشان از دست شان ناراحتند! شاید ابتدا که می خواهی وارد بازیگری شوی، تمام فکر و ذکرت رسیدن به شهرت باشد اما چند وقت که از کارت می گذرد، دیگر آن جذابیتی که تصورش را داشتی برایت ندارد. ایده آل