آندیو ENDIVE ، گیاهیست دو ساله که مبداء آن احتمالا نواحی شرقی هند بوده است .در زمان های خیلی قدیم بومیان مصر آن را به عنوان خوراک مصرف می کرده اند . امروزه به دلیل اهمیت غذائی که این گیاه دارد در بیشتر نقاط جهان کشت می شود . آب و هوا و خاک : در مناطقی که چهارفصل منظم دارند رشد این گیاه بسیار خوب خواهد بود و بهترین محصول بدست خواهد آمد . بطور کلی آندیو ENDIVE ، دوستدار آب و هوای خنک می باشد و در نواحی گرمسیر قبل از تولید ریشه مناسب زود به بذر می نشیند . خاک های سبک و بخصوص پوسیده های برگ درختان جنگلی برای کشت آندیو ENDIVE مناسب هستند و دراینگونه خاک ها محصول فراوان میدهد . براي برداشت خوب و حد اكثر محصول بايستي به زمين محل كشت اين گياه كود دامي و شيميايي كافي داده شود و دادن دوتا سه نوبت كود ازته براي بدست آوردن محصول خوب ضرورت دارد . روش كاشت : كشت آنديو به دو صورت انجام مي گيرد : 1 - كشت در محل اصلي : در فصل پائيز زمين را شخم زده و كود لازم را بر اساس فرمول زير با خاك مخلوط مي كنند ( 40 تن كود دامي و 150 كيلوگرم كود فسفر و 75 كيلوگرم كود پتاس و 75 كيلوگرم كود ازت در هر هكتار ) و در بهار با انجام يك شخم سطحي و تسطيح ، زمين را به صورت جوي و پشته آماده مي سازند (عرض پشته ها 50 تا 60 سانتيمتر و عرض جوي ها 20 تا 25 سانتيمتر ) عمق جوي ها 20تا 25 سانتيمتر مناسب خواهد بود . آنگاه به منظور تُنُك پاشيدن بذر ، بذرها را با مقداري ماسه نرم مخلوط نموده بوسيله ماشين بذرپاش و يا دست در دوطرف پشته ها در داخل شيارهايي به عمق 1 تا 2 سانتيمتر مي كارند و سپس روي آنها را با خاك مي پوشانند . آبياري زمين بلافاصله پس از بذركاري ضرورت دارد تا آب جاري در جوي ها در خاك پشته ها نفوذ نموده و آبياري به صورت نشتي انجام پذيرد . عمليات تُنُك كردن را ممكن است دريك نوبت انجام داد . و آن زماني خواهد بود كه گياه چند برگه شده باشد .فاصله بوته ها از يكديگر در زمان تُنُك كردن 25 تا 30 سانتيمتر در نظر گرفته خواهد شد و بقيه نهال ها را از زمين خارج نموده در محل ديگري كه نياز باشد مي كارند . همچنين مي توان تُنُك كردن را در چند نوبت متوالي انجام داد . در هردو صورت بايد توجه شود تا فاصله بوته ها از يكديگر 25 تا 30 سانتيمتر در نظر گرفته شود . عمليات : آبياري ، وجين كردن ، سله شكني ، دفع آفات نباتي و كودپاشي در دوره رشد گياه بايد بموقع انجام پذيرد . 2 - كشت در خزانه : در فصل پائيز قطعه زميني را شخم زده كود كافي با خاك مخلوط كرده و مي گذارند تا فصل بهار فرا رسد . در بهار سال بعد بعد از شخم زمين آن را كاملا تسطيح مي كنند . پس از آماده شدن زمين آن را به پشته هايي به عرض 100 تا 150 سانتيمتر و جوي هائي به عرض 20 تا 25 سانتيمتر و عمق 20 تا 25 سانتيمتر تقسيم نموده روي پشته ها شيارهايي به عمق يك سانتيمتر و فاصله بين شيارها با يكديگر 10 تا 15 سانتيمتر ايجاد مي كنند . آنگاه بذر را با ماسه مخلوط نموده داخل شيارها قرار مي دهند و روي آن را با ماسه و خاك برگ مي پوشانند . كليه مراقبت هاي لازم زراعي از قبيل : وجين كردن ، سله شكني ، كودپاشي و دفع آفات نباتي بايد در خزانه با دقت انجام گيرد . زماني كه نهال ها چند برگه شدند ، آنها را از خزانه خارج ساخته و در محل اصلي در ساعات غروب آفتاب كه درجه حرارت هوا كم است و هوا خُنَك مي باشد در دو طرف پشته ها و به فاصله 25 تا 30 سانتيمتر از يكديگر نشاء مي كنند . توجه زياد لازم است كه در زمان درآوردن نهال هاي جوان ريشه ها صدمه نبينند و كليه مراقبت ها بايستي با دقت انجام گيرد . اخيرا روشي در كشت آنديو ، ابداع شده كه آنديو را مي توان در آپارتمان كشت نمود و آن بطريق زير است : ظرفي به عمق 20 سانتيمتر براي كشت اين گياه آماده مي كنند و محيطي تاريك را با حرارت يكنواخت ( زير زمين ، گاراژسرپوشيده ، انبار و . . . ) در نظر مي گيرند . آنگاه ريشه هاي راست و خوش تركيب را انتخاب نموده و برگ هاي آنها را از فاصله 3 سانتيمتري بالاي يقه ( محل اتصال ريشه به ساقه ) قطع ميكنند و انتهاي ريشه ها را اندكي كوتاه كرده آنها را در ظرف مورد نظر به ترتيبي قرار مي دهند كه در مقابل يكديگر قرار گيرند . همچنين ريشه ها داخل قشري از خاك برگ جنگلي مرطوب و تقويت شده به ضخامت 5 تا 10 سانتيمتر قرار گيرد . سپس روي ظرف را به فاصله 20 سانتيمتر از روي ريشه ها با يك ورق پلاستيك سياه كاملا كِدِر وتيره مي پوشانند وگاه گاه اندكي آبياري مينمايند . لازم است دقت شود كه داخل ظرف هميشه تاريك باشد . پس از 3 تا 5 هفته بنا به درجه حرارت محيط ، آنديوهايي عالي بدست خواهد آمد . برداشت آنديو : در اواسط پائيز هنگامي كه هوا روبه سردي مي رود ، بوسيله ماشين هاي مخصوص و يا با بيل ريشه آنديو را بدون اين كه لطمه اي به آنها وارد شود از زمين خارج ساخته ، برگ هاي آن را از 2 تا 3 سانتيمتري يقه قطع مينمايند و نوك ريشه ها را قيچي كرده به ارتفاع 20 تا 25 سانتيمتر بطور يكسان به دستجات قوي ، متوسط و ضعيف تقسيم بندي مي كنند . آنگاه ريشه هاي آماده شده را در فضاي آزاد ، داخل كوش ، در شاسي و يا در زير زمين هاي تاريك به فاصله 4 تا 5 سانتيمتر از يكديگر و 20 سانتيمتر فاصله بين خطوط به ترتيبي كه 2 سانتيمتر بالاي يقه از خاك خارج باشد بطور عمودي قرار داده بين ريشه ها را با ماسه و خاك برگ پُر مي سازند و بلافاصله ريشه هاي كاشته شده را آبياري مي كنند تا خاك كاملا خيس شود . سپس حدود 20 الي 30 سانتيمتر خاك اره روي آنها مي ريزند . در فضاي آزاد و بويژه در مناطق سردسير لازم است روي خاك اره را با لايه اي به ارتفاع 30 تا 40 سانتيمتر از كود اسبي و يا آن كه بوسيله پلاستيك بپوشانند .پس از گذشت 30 تا 40 روز جوانه هاي انتهايي در محيط گرم و مرطوب شروع به رشد كرده و برگ هاي سفيد شده و به هم چسبيده آن حاضر و آماده براي برداشت مي باشند .در اين زمان لازم است كود و خاك اره و يا پلاستيك را كنار زده ريشه ها را از خاك خارج نموده و برگهاي سفيد شده را از حدود يك الي 2 سانتيمتر زير طوقه قطع كرده و در جعبه داخل كاغذ مومي بسته بندي و به بازار عرضه نمود .
