در ابتداي دهه ۱۹۸۰ ميلادي طراحان و هواپيماسازان اتحاد جماهير شوروي به فكر جايگزيني اصلح براي هواپيماهاي جنگنده خود نظيرMig-29 و Su-27 افتادند زيرا براي مقابله با جنگنده هاي جديد آمريكايي بايد از پرنده هاي چابك تري استفاده مي كردند. در همان زمان در آمريكا پروژه جنگنده تاكتيكي پيشرفته ۱(ATF) در حال بررسي بود و حاصل آن جنگنده اي پرقدرت به نام F-15 ملقب به عقاب (Eagle) بود. در جواب اين حركت آمريكايي، شوروي دست به ساخت نسل پنجم هواپيماهاي جنگنده زد و تاكيد زيادي در برتري هوايي (Superiority) داشت. اين نسل را بسياري از هواپيماهاي پرقدرت چون Su-37 وS-37 و... تشكيل داده اند كه در اين ميان باز هم نام شركت بزرگ ميكويان (Mikoyan) با پديده اي جديد به چشم مي خورد. نام اين پديده Mig-1.42 است و جزو هواپيماهاي ۲(MFI) شناخته مي شود. نيروي هوايي روسيه Mig-1.42 را پاسخي به هواپيماي F-22 آمريكا مي داند. با اينكه برنامه ساخت و تكميل پروژه Mig-1.42 به آهستگي پيش مي رفت و با وجود مشكلات فراوان كه گريبانگير كشور روسيه شده بود، بالاخره ۲ نمونه طرح اصلي بدنه (Airframe) از آن با مشخصه۱.44 ساخته شد ولي به دليل اينكه موتورها هنوز آماده نبود اولين پروازش به تعويق افتاد. ساخت Mig-1.42 يكي از معدود پروژه هاي شركت ميكويان بود كه دچار تاخير شده و دوباره توانست بودجه و اجازه ساختش را بگيرد. در بهار سال ۱۹۹۷ توجه تمامي كشورهاي اروپايي و آمريكايي به ساخت Mig-1.44 جلب شده بود. (حتي بعضي مجلات به كذب اشاره به ۱۰۰ ساعت پرواز آزمايشي آن كرده بودند.) تست هاي پروازي Mig-1.44 به صورت سري ادامه يافت تا سرانجام در اواخر سال ۱۹۹۷ اولين پرواز رسمي اش را با خلباني به نام رومن تاسكايف (Roman Taskayov) انجام داد. You can see links before reply رئيس سنجش طراحي ميگ بلوسوت (Blosvet) بيان كردMig-1.42 : نسبت به F-22 برد بيشتر و قابليت مانور بالاتري دارد. همانندF-22 براي نبردهاي هوايي مي تواند تسليحات را به صورت داخلي و خارجي حمل كند و از موتورهاي پرقدرت تري مجهز به سيستم جهت دهي بردار رانش ۳(TVC) بهره مي برد. منشا طراحي Mig-1.42 را مي توان نوامبر سال ۱۹۵۴ دانست هنگامي كه شركت ميكويان در حال ساخت Mig-8 بود كه اولين پروازش را در سال بعد از اتمام جنگ جهاني اول انجام داد. بسياري از طراحي هاي ۴۲.۱ شبيه Mig-8 است و با بهره گيري از حالت بال هاي دلتا شكل Mig-21 پرنده تيزپروازي ساخته شده است.موتورهايش توسط شركت ليوكلا ساخته شده است. اكثر هواپيماهاي جنگنده روسي مجهز به موتورهاي اين شركت هستند. با استفاده از تجربه چندين ساله در صنعت موتور هواپيما، موتوري توربوفن با مدل AL-41F ساخت. يكي از مشخصات برجسته اين موتور قابليت و كنترل جهت دهي بردار رانش است و در مقابل موتور هواپيماي F-22 بسيار قوي تر است. خصوصيات رادارگريزي نيز به طور كامل در اين هواپيما ديده مي شود. بسياري از فناوري ها در اختيار گرفته شده تا چنين خصوصياتي همچون استفاده از مواد مركب (Composite) در بدنه، كم كردن درجه حرارت قسمت خروجي موتور و كم كردن سطح مقطع راداري ۴(RCS) ساخته شد. Mig-1.42تك سرنشين است و با وجود يك سامانه هدايت الكتريك (fly-by-wire) بسيار پيشرفته مي تواند با همين يك خلبان تمام نيازهاي خود را برطرف كند. سيستم جهت دهي بردار رانش به خلبان اين اجازه را مي دهد تا بهترين استفاده را از قدرت موتور در مانورها ببرد. دو موتور توربوفن اين هواپيما هركدام نيروي پيشراني معادل ۴۴۱۰۰ پوند مهيا مي كنند و با اين قدرت موتور آميخته با طراحي ظاهري بدنه Mig-1.42 مي تواند به سرعتي معادل ۲۴۵۰ كيلومتر در ساعت برسد و تا ارتفاع ۱۸۹۴۵ متري بالا رود. ۱۲ آويزگاه (hardpoint) داخلي براي تسليحات دارد كه وزني حدود ۶۰۰۰ كيلوگرم را مي تواند تحمل كند. طرح اصلي قرار است قابليت سوختگيري در هوا را داشته باشد ولي با يك بار سوختگيري بردي حدود ۴۰۰۰ كيلومتر خواهد داشت. اميد است ساخت و توليد آن بين سال هاي ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ انجام شود و به خدمت نيروي هوايي روسيه درآيد. هر هواپيماي Mig-1.42 حدود ۷۰ ميليون دلار قيمت خواهد داشت در صورتي كه هواپيماي F-22 قيمتي معادل ۱۵۰ ميليون دلار دارد. اين ها تمام خصوصيات يك جنگنده بي نظير است.
