آیا بهائیت یك "اقلیت دینی" یا "تفكر متفاوت" است؟

[/color][/b]
[/size][/font] «فردا كه زیاد دور نیست... پریشان موی و پیاده پای، به هركجای كشورمان خواهیم رفت، و از بهائیان سرزمین.مان، به خاطر سال.ها آسیب و در بدری و ظلم، دلجویی خواهیم كرد، و در پرداخت خسارت مالی و جانی به هر آن كس كه از ما و پدران.مان آسیب دیده، شتاب خواهیم كرد.» (محمد نوری.زاد، «روزی درهمین نزدیكی.ها»، 2 تیر 1390 ) [/color][/b]

[/size][/font] آیا بهائیان فرقه.ای از دگراندیشان دینی هستند كه به دلیل عقاید خود، كه مغایر با عقاید غالب دینی مردم است، در طول موجودیت خویش از سوی جامعه ایرانی و حكومت.های وقت (قاجاریه، پهلوی و جمهوری اسلامی) بناحق مورد آزارهای شدید قرار گرفته.اند و ایرانیان باید از این بابت شرمسار باشند؟ این روزها مسائلی اینگونه شنیده می.شود؛ مسائلی كه، اگر خوش.بین باشیم، بیانگر بیگانگی مطرح كنندگان آن با واقعیت.های تاریخ معاصر است و اگر به گونه دیگر بیندیشیم، بیانگر تشدید فعالیت كانون.هایی كه سال.هاست می.كوشند «مسئله بهائیت» را بعنوان «كیس حقوق بشر» علیه ایران زنده نگه دارند. این زمزمه.ها فراتر رفته و مسئله بهائیت بگونه.ای عنوان می.شود كه گویی ایرانیان باید بابت كردار نه تنها خود بلكه «پدران.شان» در قبال بهائیان نیز «خسارت» پرداخت كنند. گویی ما با پدیده.ای بنام «هولوكاست بهائیان» مواجه بوده.ایم و اینك باید بابت این «نسل.كشی» از كردارمان «توبه» و خویشتن را مجازات كنیم. [/b]

[/size][/font] 1- بهائی.گری تداوم بابی.گری است كه با دعاوی علی.محمد شیرازی (1235-1266 ق./ 1819-1850 م.)، معروف به «باب»، و در ابتدا در تداوم عقاید شیخیان، آغاز شد. علی محمد شیرازی در شب جمعه 5 جمادی.الاول 1260/ 23 مه 1844 دعوی بابیت كرد، كه این زمان بعنوان مبداء تاریخ بابیان موسوم به «تاریخ بدیع» شمرده می.شود، و در 27 شعبان 1266/ 9 ژوئیه 1850 به قتل رسید. او ابتدا خود را «باب امام زمان» (عج) خواند، سپس خود امام زمان و سرانجام مدعی نسخ اسلام و نزول دینی جدید شد. از اینرو، مسلمانان، حتی اهل تسنن، بهائیان را جزو فرق اسلامی بشمار نمی.آورند و لذا در اوّلین پژوهش جامع آماری مسلمانان ایالات متحده آمریكا، كه از سوی دانشگاه شاو (ایالت كارولینای شمالی) انجام گرفت، بهائیان را، به سان قادیانی.ها و اعضای «حزب ملّت اسلام» لوئیس فراخان، جزو مسلمانان نشمردند. (سی. ان. ان. 26 آوریل 2001)

[/size][/font] 2- درباره منشاء و خاستگاه بابی.گری نظرات یكسان نیست. برخی، مانند سید احمد كسروی و فریدون آدمیت و احسان طبری و محمدرضا فشاهی، بابی.گری را جنبشی اجتماعی علیه ستم دوران قاجاریه فرض كرده.اند بی آن كه در زمینه بابی.گری اوّلیه كاوشی جامع عرضه كنند. معهذا، همینان نیز گاه به پیوندهای خارجی بابی.گری اشاراتی كرده.اند. نگارنده در تك نگاری «خاندان باب» (1389) نقش تعیین.كننده تجارتخانه دایی.های علی.محمد شیرازی و شركای ایشان در ظهور بابی.گری و پیوندهای این خاندان با كمپانی.های جهان.وطن فعال در تجارت جهانی تریاك نیمه اوّل سده نوزدهم، بویژه كمپانی ساسون مستقر در بمبئی، را نشان داده، [+] در رساله «جستارهایی از تاریخ بهائی.گری در ایران» (1382) از نقش شبكه.ای فعال و گسترده از یهودیان مخفی مستقر در ایران، بوِیژه در شهرهایی چون مشهد و شیراز و كاشان و همدان و اصفهان، در پیدایش و گسترش بابی.گری و بهائی.گری سخن گفته، [+] در رساله «سِر اردشیر ریپورتر، سرویس اطلاعاتی بریتانیا و ایران» تلاش.های اردشیرجی و ارباب جمشید جمشیدیان برای گروش زرتشتیان ایران به بهائی.گری را بیان كرده، [+] و در كتاب «نظریه توطئه و فقر روش.شناسی در تاریخنگاری ایران» از حمایت.های گسترده «انجمن جهانی تئوسوفی» از بهائی.گری و سفر تبلیغاتی سال.های 1911-1913 عبدالبهاء به اروپا و آمریكا سخن گفته است. [+]

[/size][/font] 3- بسیاری از مورخین در این تردید ندارند كه بابی.گری با حمایت كانون.هایی در درون حكومت قاجاریه امكان نشوونما یافت و اگر این حمایت.ها نبود باب هیچگاه شهرتی نمی.یافت و مانند دعاوی مشابه در جهان اسلام به زودی فراموش می.شد. مورخین حاج میرزا آقاسی ایروانی، صدراعظم محمد شاه قاجار، را مسبب اصلی گسترش بابی.گری می.دانند.
[*] هما ناطق، كه خود به ازلی.گری تعلقاتی دارد، می.نویسد:

[/size][/font] «باب مریدان نخستین خود را نه در میان "جهال" بلكه در "طبقات بالای كشور" یافت... از میان شاهزادگان هم ملك قاسم میرزا، كامران میرزا و فرهاد میرزا معتمدالدوله روی خوش نمودند. حاج میرزا آقاسی كه جای خود داشت. باب از او به ستایش یاد می ‏كند و می ‏نویسد "بدیهی است حاجی به حقیقت آگاه است." و می‏ دانیم كه در بیان او واژه حقیقت همانا آگاهی به اسرار نهان است كه شیخیه عنوان كردند و باب در ربط با معتمدالدوله هم به كار می ‏برد.» (ایران در راهیابی فرهنگی، چاپ اوّل، لندن، 1988، ص 65) [/color][/b]

[/size][/font] و عبدالحسین آیتی، مبلغ پیشین و سرشناس بهائی و نویسنده كتاب مهم دو جلدی «الكواكب الدریه فی مآثر البهائیه» (قاهره: مطبعة السعادة، 1342 ق./ 1923-1924 م.)، كه هنوز از منابع معتبر بهائیان بشمار می.رود، پس از بازگشت به اسلام در خاطراتش این مسئله را چنین بیان كرده است:

[/size][/font] «در ابتدای پیدایش باب دو تن از دولتیان سوء سیاستی بروز دادند كه هر یك از جهتی خسارت كلی به این ملت وارد كرد و قضیه باب را كاملاً به موقع اهمیت گذاشتند: اوّل، حاجی میرزا آقاسی به.صورت مخالف؛ دوّم، منوچهر خان معتمدالدوله به.صورت موافقت... شبهه[ای] نیست كه اگر از طرف حاجی میرزا آقاسی سختی و فشار و نفی بر باب و حبس وارد نشده بود و بالعكس از طرف معتمدالدوله (منوچهر خان خواجه) حاكم اصفهان پذیرایی و نگهداری به عمل نیامده بود و قضیه باب به خونسردی تلقی شده بود، تا این درجه خسارت به مال و جان و حیثیات مدنی و ملّی ایران وارد نمی.شد.» [/color][/b]

[/size][/font] آیتی این اقدامات را نتیجه سیاست خارجی قدرت.های بزرگ می.داند و می.نویسد:.

[/size][/font] «خلاصه این كه برای این مسائل به عوامل خارجی معتقد شده، آن را نتیجه یك نوع سیاست.هایی شناخته.ام كه در دوره قاجاریه در ایران شایع شده بوده است.» (عبدالحسین آیتی، كشف الحیل، چاپ ششم، 1326، ج 2، صص 54-55)[/color][/b]

[/size][/font] 4- شورش.های بابیان اوّلیه در نخستین سال سلطنت ناصرالدین شاه و صدارت میرزا تقی خان امیركبیر، خوش.نام.ترین وزیر تاریخ معاصر ایران، در كنار شورش.های بزرگ و كوچك محلی كه اندكی پیش یا پس از مرگ محمد شاه (6 شوال 1264/ 4 سپتامبر 1848) سراسر ایران را فراگرفت، و بزرگترین.شان شورش محمدحسن خان سالار در خراسان بود، بخشی از سناریوی ایجاد آشوب در ایران با هدف متزلزل كردن حكومت مركزی بود. امیركبیر با تدبیر یا سركوب قاطع این شورش.ها را مهار و خاموش كرد. فریدون آدمیت، كه در میان محققین فوق در زمینه بابی.گری صاحبنظرترین است، سركوب قاطع شورش. بابیان را از افتخارات كارنامه امیر می.داند. این فتنه با درایت و قاطعیت امیركبیر فرونشانده شد و به تبع آن در 27 شعبان 1277 علی.محمد باب نیز، به دستور امیر، در میدان ارگ تبریز تیرباران شد.
[/size][/font] فریدون آدمیت بر قساوت شورشیان بابی تأكید می.كند و می.نویسد كه «اسیران جنگی را دست و پا می.بریدند و به آتش می.سوختند.[/b]» (امیركبیر و ایران، چاپ جدید، خوارزمی، 1378، ص 448)

[/size][/font] «كتاب بیان را سید باب آورد، ولی رشته كار از دست خودش خارج گشت و به دست سه تن از پیروان او افتاد كه سخت متعصب و ستیزه جو بودند: ملا حسین بشرویه.ای كه نخست شیخی بود و حالا "باب الباب" لقب داشت. دیگر، ملا محمدعلی بارفروشی معروف به "قدوس" و سومی ملا محمدعلی زنجانی ملقب به "حجت" بود. آن سه نفر علم طغیان را علیه حكومت برافراشتند تا دولت موجود را براندازند و با تأسیس سلطنت بابی در ایران مقدمه فتح كره ارض را فراهم آورند و آئین جدید را جایگزین همه ادیان گذشته و همه نظام.های سیاسی جهان فرمایند، و بشریت را بر تخت سعادت سرمدی نشانند. حتی به موجب سند رسمی كه خواهیم آورد، جناب "حجت" سلطان آینده مصر و برخی شهرهای جهان را از میان اصحاب خود برگزیده بود. آن ادعاها شیادی محض بود.» (امیركبیر و ایران، صص 444-445) [/color][/b]

[/size][/font] آدمیت می.افزاید:
[/size][/font]
«حتی در صمیمیت بزرگان اوّلیه بابیه هم تردید است... ملا محمدعلی زنجانی، یعنی جناب "حجت" كه دعوی فتح كره زمین را داشت، و معتقد بود كه تاجداران جهان باید فرمان وی را به گردن نهند، و حتی حكومت مصر را به دست یكی از اولیای مقدس سپرده بود، چطور شد كه به اصحابش وعده داد كه امپراطور روس، كه در زمره شاهان كافر بود، به یاری آنان خواهد آمد؟ و آن بیچارگان ابله هم باور فرموده بودند.» (امیركبیر و ایران، ص 450) [/color][/b]
[/size][/font]
آیا ایرانیان به خاطر كردار امیركبیر، كه او را كاردان.ترین و مدیرترین وزیر دو سده اخیر خود می.شناسند، باید از اعقاب بابیان شورشی پوزش بخواهند، «پریشان موی و پیاده پای» به درگاه ایشان روند، بر امیر نفرین كنند و نقش بابیان را در سلب امنیت از ایران و ایرانی و دریدن و سوزانیدن اجساد «پدران.مان» بستایند و غرامتی نیز بپردازند؟

[/b][/size][/font] 5- پس از سركوب فتنه باب با درایت و قاطعیت امیر، بابیان به یك فرقه مخفی تروریستی بدل شدند و نام خود را بعنوان «بنیانگذاران تروریسم جدید» در تاریخ ایران ثبت كردند. نقشه ترور شاه و امیركبیر و امام جمعه از توطئه.هایی بود كه كشف شد و هفت ماه پس از شهادت امیركبیر در حمام باغ فین كاشان (17 ذبیع الاول 1268 ق.) و پس از ترور نافرجام ناصرالدین شاه توسط یك بابی بنام صادق تبریزی (28 شوال 1268 ق.) به دستگیری وسیع توطئه.گران و قتل تعدادی از ایشان انجامید. این موج تروریستی در زمان آغاز اختلافات ایران و حكومت هند بریتانیا بر سر هرات آغاز شد. هرات آن زمان جزو ایران بود و حمایت استعمار بریتانیا از جدایی هرات به تهدید انگلیس به اشغال جزیره خارك (محرم 1269 ق.)، تصرف هرات توسط قشون ایران، تهاجم نظامی بریتانیا به ایران و اشغال خارك و بوشهر و جنگ خونین محمره (خرمشهر) در سال 1273 ق./ 1857 م. انجامید.
[/size][/font] مورخین متفق.القولند كه سفارت روسیه نهایت حمایت را از تروریست.های بابی كردند و نفر اوّل این شبكه تروریستی، میرزا حسینعلی نوری، را از زندان نجات داد. در زمان وقوع ترور، میرزا حسینعلی نوری در لواسان نزد میرزا آقاخان نوری صدراعظم، عامل سرشناس استعمار بریتانیا، میهمان بود. او پس از چهار ماه زندان با فشار سفارتخانه.های قدرت.های بزرگ غربی و كمك میرزا آقاخان نوری صدراعظم در صفر 1269 ق. آزاد و یك ماه بعد به بغداد تبعید شد. این میرزا حسینعلی، كه از اهالی روستای تاكر نور بود، پس از ورود به بغداد قریب به دو سال نیز به شكلی مرموز، ظاهراً در سلیمانیه كردستان و در میان دراویش نقشبندی و با نام «درویش محمد ایرانی»، زندگی .كرد. گویا علت این سفر دو ساله و مرموز مغضوب شدن از سوی صبح ازل بوده است. میرزا حسینعلی بعدها در ادرنه، برغم برادرش میرزا یحیی صبح ازل، رهبر وقت بابیه، فرقه بهائی را بنیان نهاد.
[/size][/font]
آیا باید خاك بر سر ریخت و «پریشان موی و پیاده پای» به درگاه بازماندگان میرزا حسینعلی نوری رفت و به دلیل چهار ماه حبس و رانده شدنش از ایران گریست، از جفایی كه بر او شده عذر خواست و بابت این «رفتار پدران.مان» غرامت پرداخت؟ [/b]

[/size][/font] 6- فعالیت.های فرقه تروریستی بابی ادامه یافت. «رساله استنطاقیه» مشروح بازجویی.های تروریست.های بابی دستگیرشده در سال 1300 ق. است كه زیر نظر كامران میرزا، وزیر جنگ و حاكم تهران، استنطاق شدند. در این رساله فقراتی وجود دارد كه بر پیوند برخی دستگیرشدگان، مانند میرزا ابوالفضل گلپایگانی، با مانكجی هاتریا، افسر ارتش حكومت هند بریتانیا و مسئول شبكه.های اطلاعاتی حكومت هند بریتانیا كه در كسوت «عمدةالتجار» در تهران می.زیست، دلالت دارد و نیز بر نقش خاندان قوام شیرازی در این ماجرا. یكی از دستگیرشدگان ابراهیم خان شیرازی، پسر میرزا ابوالحسن خان ایلچی (خواهرزاده و داماد ابراهیم خان كلانتر، نیای خاندان قوام شیرازی)، است كه مانند گلپایگانی با مانكجی ارتباط داشت. فرد دیگر، ملا علی.اكبر شهمیرزادی، معروف به «حاجی آخوند»، است كه بعدها به گوبینو و نیكلای فرانسوی در تحقیقاتش درباره بابی.گری كمك كرد و سپس یكی از «ایادی اربعه» عباس افندی (عبدالبهاء) شد و نوه.اش سپهبد عبدالكریم ایادی پزشك مخصوص شاه و از متنفذترین مقامات دوران پهلوی دوّم بود. میزان اقتدار و فساد مالی و اخلاقی سپهبد ایادی را ارتشبد حسین فردوست، دوست دوران كودكی و رئیس «دفتر ویژه اطلاعات» شاه، در خاطراتش بیان كرده است. فردوست می.نویسد:

[/size][/font] «اگر پرونده.های موجود ارتش و نیروهای انتظامی و سازمان.های دولتی بررسی شود موارد مستندی مشاهده می.گردد كه به نظر افسانه می.رسد و بر این اساس می.توان كتابی نوشت كه: آیا ایادی بهائی بر ایران سلطنت می.كرد یا محمدرضا پهلوی؟! تمام ایرانیان ردة بالا، چه در ایران باشند و چه در خارج، خواهند پذیرفت كه سلطان واقعی ایران ایادی بود؛ حقیقتی كه پیش از انقلاب جرئت بیان آن را نداشتند.» (خاطرات ارتشبد سابق حسین فردوست، ویراسته عبدالله شهبازی، ص 202)[/color]

[/size][/font] آیا باید «پریشان موی و پیاده پای» به آمریكا سفر كرد، اعقاب ملا علی.اكبر شهمیرزادی را یافت، از فرزندان منیره خانم ایادی و شوهرش (میرزا محمدتقی ابن ابهر) و سرتیپ عبدالرحیم ایادی و سپهبد عبدالكریم ایادی و سایر بازماندگان این «خاندان جلیل» پوزش خواست به خاطر ستمی كه كامران میرزا بر نیای.شان روا داشته، و از بیت.المال به ایشان غرامت پرداخت؟ [/b]
[/size][/font]
​