مايكل لهپژ: حدود 20 سال پيش، يك دانشجوي جوان به نام «سيندي ون دوور» به چيز عجيبي برخورد كرد: ميگوهاي بدون چشمي كه اطراف دريچههاي آبي ـ حرارتي جمع شده بودند، همه داراي اندامهايي براي دريافت نور در پشتشان بودند. اما چرا ميگوهاي كوري كه در مكانهايي بدون نور زندگي ميكنند، بايد در پشتشان نوريابهايي داشته باشند؟ آيا ميتوان نتيجه گرفت كه در اين دريچهها نور ساطع ميشود؟ بهطور حتم نور در اين نوريابها چنان ضعيف است كه با چشم انسان ديده نميشوند. «ون دوور» كه در حال حاضر يك زيستشناس دريايي در دانشگاه ويليام و ماري است ميگويد: «آب در اين نواحي به حدي گرم است كه از گرما ميدرخشد.» از فعل و انفعالات شيميايي اعماق دريا نيز نور توليد ميشود. دانشمندان معتقدند كه اين ميگوهاي كور، از نور بالهايشان براي دوري از آبهاي داغ و يا يافتن غذا استفاده ميكنند. احتمال وجود نور در اعماق دريا، سوال جالبي را مطرح كرده است: «آيا بعضي موجودات زنده در اعماق آبها از نور بهره ميبرند؟ آيا در اعماق دريا عمل فتوسنتز انجام ميشود؟» «ون دوور» و همكارانش به پاسخهاي اين سوالها نزديك شدهاند. «ون دوور» ميگويد: «ما هنوز نميتوانيم بهطور حتم بگوييم كه اين موجودات در اعماق آبها زندگي ميكنند. اما اگر زندگي آنها در اعماق آبها و وابسته به نور خورشيد نيز باشد، همه باورهاي ما در مورد مكانهاي ممكن براي فتوسنتز از بين ميرود.»
