[h=5]در باب علم مانیه تیزم و طب[/h] اقدام به تجربیات مانیتیزمی اگر به قصد معالجه و شفا دادن وتسکین درد والمی نباشد ،پس مقصد مزبور عبارت خواهد بود از استخدام یکی از بزرگترین قوای طبیعت به رفع حوائج خودپسندی ۰ تنها مقصد از فراگرفتن علم مانیتیزم باید برای معالجه کردن باشد برای نیل به آن شخص مانیتیزر باید دارای روح وجسم سالمی باشد ۰ و اگر مانیتیزر دارای اخلاق معتدلی نباشد (واخلاق خوب در اشخاص خود پسند و متکبر وجود ندارد ) پس چگونه می تواند امیدوار باشد که مریض دیگری را معالجه نماید ۰ و این قضیه مثل کوری که عصا کش کور دگر شود گردد و هر دوبه گودالی فرو خواهند رفت ۰ هواهای نفسانی و نقایص اخلاقی نه تنها مانعی است که شخص مانیتیزر میتواند ظاهر سازد بلکه چون سایر اشخاص ممکن است شخص مریض و خسته باشد۰ در چنین صورتی به شخص مریضی که تحت اختیار اوست نه فقط هیجانات و تاثیرات ناسازگاری باقی خواهد گذاشت بلکه از خود ذرات ناسالمی را منتشر کرد که در نتیجه آن ذرات بوجود مریض هم سرایت کرده و وی را نیز مسموم خواهد ساخت ۰ شرط ثانی یک نفر مانیتیزر خوب این است : بدواً دارای جریان حاد عصبانی بوده و بعد هم پوست بدن مشارالیه هادی خوبی برای قوه عصبانیت باشد ۰ چه که به تحقیق پیوسته اگر پوست بدن هادی خوب نباشد حتی با داشتن جریانات خیلی تندعصبانیت هم ممکن نیست تاثیرات خارجی منظمی از خود به مریض رسانیده و اورا در تحت تاثیر (فلوئید) یا سیلان خارجی خود بیاوری
