بین منو ادامه زندگی یه پنجرست یه فرصته یه راه اونور پنجره پر از سپیدست این طرفش فقط شبه سیاهه چراغ کور سرنوشتمون نیست ستاره ای که سرد و بی فروغه جلا بدیم یه آینه چشامون نگین که زندگی همش دروغه آدم وقتی دلش پر از امیده بهارشو دست خزون نمیده آهای شماها که به من شبیهید بیایید با هم صدا کنیم خدا رو دلم گرفته از شبای تاریک بیایید صدا کنیم ستاره هارو دلی که مثل چشمه صاف و پاکه حتی یه لحظه از خدا جدا نیست به هیچ و پوچه دنیا دل نیندید دلی که جای هیچکی جز خدا نیست آدم وقتی دلش پر از امیده بهارشو دست خزون نمیده
