___________________________________ ___________________________________ هوبره (حبارى) در صحراى جبل حارم هوبره ( (Houbara Bustard ، از پرندگان بسیار زیبا و باشکوه کویرهاست.طول بدنش از نوک منقار تا انتهای دم ، حداکثر به ۶۵سانتیمتر میرسد. نر و ماده شبیه هم هستند ، ولی نرها حدود 10 درصد از مادهها بزرگتر میباشند. «هوبره نر» دارای دمی نسبتا بلند و بالهایی باریک در هنگام پرواز است. دو رشته پرهای زینتی سیاه و سفید در حاشیه گردن دارند که سیاهی آنها در پشت گردن به خوبی مشخص است. «هوبره» عموما پرندهای مهاجر است که در بیابانها و دشتهای نیمه بیابانی و خشک زندگی میکند و در دو فصل بهار و پاییز به سرزمینهایی بسیار دور دست مهاجرت میکند. این پرنده در مناطق جنوب غرب استان هرمزگان به آن چرز میگویند. انواع هوبره در حدود ۳۲ نوع هوبره در دنیا وجود دارد، نسبت بزرگ آنان در قارهٔ آفریقا موجود است، که ۲۳ نوع در بر میگیرند. مشهورترین آنان (حُباره عربی) است بارنگ خاکی و خاکستری، اما «حباره آسیوی» (هوبره آسیوی) مایل به رنگ زرد وخاکی ، و «هوبره آفریقایی» مایل به سیاه رنگ است. نر هوبره از ماده بزرگتر است، ودور گردنش از پر خاکستری پوشیدهاست، دو طرف گردنش با خط سیایی کشیده نمایان است. «هوبره» تکزیست وگاهی هم در مجموعات کوچکی زندگی میکند، أما هنگام تزاوج و جفتگیری و تخم گذاری جفت جفت دیده میشوند. ودر مسافاتی تا حدود ۵ کیلومتر انتشار مییابند. در شب پرواز میکنند، نیاز زیادی به آب ندارند، اما در عصرها در مناطقی که آب وجود دارد مانند (آبدانها) وغدیر ، وحوضچههای آبی به وضوح دیده میشوند. دشتهای اطراف شهرستان بستک بویژه دشت « صحرای خلوص » در فصل بهار میزبان «هوبرهها» هستند و مردم از نزدیک میتوانند با این پرنده زیبا آشنایی بیشتری بیدا کنند. پرنده حبارى در صحرای خلوص مشخصات کلی این پرنده از میش مرغ کوچکتر و از زنگولهبال بزرگتر است ، از لحاظ ظاهری به بوقلمون ماده شباهت دارد ، گردن و دم خرمائی رنگش دراز است ، نر و ماده در تمام فصول از روی دسته پرهای سیاه و سفید بلندی که در طرفین گردن آنها آویزان است ، کاکل کوتاه سیاه و سفید و چشمهای درشت تشخیص داده میشوند .سطح پشتی این پرنده قهوهای و خاکی کمرنگ ، با خطوط مجدار فراوان ، سطح شکمی آن سفید و ناحیه گلویش ، خاکستری کمرنگ است . در پرواز پشت و پوشپرهای بال ، به رنگ خاکی یکدست بهنظر میآید ، شاهپرهای سیاه بال دارای یک قسمت سفید رنگ در قاعده شاهپرهای نخستین میباشد ولی مقدار آن از سفیدی بالهای زنگوله بال و میش مرغ بسیار کمتر است . آهسته بال میزند ، بالهایش دراز است . در پرندههای نر دو رشته پرهای زینتی سیاه و سفید در حاشیه گردن دارند که سیاهی آنها در پشت گردن به خوبی مشخص است. زمینه پر و بالشان خاکی رنگ است که در زیر بالها کم و بیش سفید میشود. سر و تاجی با رگههای سیاه و سفید بر زمینهای خاکی رنگ دارند و بالای دمشان خاکستری با رگههای عرضی تیرهتر است. نرهای نابالغ شبیه ماده به نظر میرسند،اما پرهای زینتی حاشیه گردن، أما در «مادهها» کمتر است. تغذیه معمولاً از راه خوردن حشرات تغذیه میکند. در زمستان و تابستان «هوبرهها» ، گیاهان کوچک، حشرات، قورباغهها، کرمها، خزندگان را میخورند. همچنین دانههای میوههای خشک ، عقرب ، ملخ نیز میخورند. ___________________________________
