543 يا 544- 606 ه.ق "ابوعبدالله محمد بن عمر بن حسين بن حسن بن علي طبرستاني رازي"، فقيه شافعي و دانشمند علوم معقول و منقول، معروف به "امام فخر"، "ابن الخطيب" و "فخر رازي" در سال 543 يا 544 ه.ق در ري متولد شد. وي در عصر خوارزمشاهيان مي زيست و جاه و منزلت و نفوذ كلام او در نزد سلطان محمد خوارزمشاه بسيار بود. وي در علم كلام و معقولات سرآمد عصر بود و در فنون مختلف تأليفات مهمي دارد. فخر رازي در بيشتر اصول مسلم فلسفي شك كرده و بر فلاسفه متقدم ايراداتي وارد آورده است و حكيماني چون "خواجه نصير طوسي"، "قطب رازي"، "ميرداماد" و "ملاصدرا" مدتها سرگرم جواب دادن به شبهات او بوده اند. به سبب همين قدرت در تشكيك است كه وي را "امام المشككين" لقب داده اند. از آثار اوست: نهاية العقول، كتاب الاربعين، المطالب العالية، محصل افكار المتقدمين و متأخرين، البيان و البرهان في الرد علي اهل الزيغ و الطغيان، المباحث العماديه في المطالب المعاديه، تهذيب الدلائل و عيون المسائل، ارشاد النظار الي لطائف الاسرار، تحصيل الحق، الزبدة، المعالم، مفاتيح الغيب، نهاية الاعجاز، المسائل الخمسون، شرح كليات قانون ابن سينا، ستيني، الملخص، شرح الاشارات (در اين كتاب ايراداتي بر ابن سينا وارد كرده كه بعدا خواجه نصيرالدين طوسي آنها را جواب داده است)، شرح عيون الحكمة، مباحث المشرقية.
