تعداد پرستاران ایران یک سوم استاندارد جهانی است

تعداد پرستاران ایران یک سوم استاندارد جهانی است ​

کمبود کادر پرستاری و رعایت نشدن استانداردهای لازم مراقبت در خصوص بیماران، یکی از عواملی است که در کشور ما به افزایش مرگ ومیرها منجر می شود. این در حالی است که چندی پیش مدیر دفتر پرستاری وزارت بهداشت اعلام کرد سالانه بیش از هفت هزار پرستار از دانشگاه ها استخدام می شوند و بیمارستان های ما نیز به بیش از دو برابر استخدام موجود به پرستار نیاز دارند. بر این اساس با محمد شریفی مقدم، دبیر کل خانه پرستارگفت و گویی انجام داده ایم که می خوانید. --- با توجه به اخباری که در خصوص فارغ التحصیل شدن بیش از هفت هزار پرستار در سال وجود دارد، آیا شرایط استخدام و جذب این افراد و مجوز استخدام آنها برای وزارت بهداشت وجود دارد؟ تعداد فارغ التحصیلان سالانه پرستاری ما 7 هزار نفر نیست و بسته به سال های مختلف به طور متوسط حدود 5هزار نفر است. این افراد می توانند در همه مراکز دولتی و خصوصی که خدمات پرستاری ارائه می شود جذب شوند. اما در خصوص میزان چگونگی جذب آنها آماری در دست نیست. براساس آنچه که در قانون برنامه توسعه آمده است باید به ازای هر خروجی پرستاری، یک پرستار جذب شود. اما نیرویی که وزارت بهداشت معمولاً جذب می کند حدود 40 درصد نیروی مورد نیاز است، یعنی در سال به سه تا چهار هزار نفر می رسد. موضوع اعتراضات پرستاران به قانون استخدام بالاخره به کجا کشیده شد؟ این اعتراضات در واقع به نقض قانون مدیریت خدمات کشوری منجر شد. بر این اساس مثلاً پرستاری که تا آخرین ماه سال 87 به استخدام پیمانی در آمده بود، براساس حکم حدود 440 هزار تومان حقوق داشت و پرستاری با همین شرایط در ابتدای سال 88 -یعنی یکی دو ماه بعد از پرستاری که در اسفند 87 استخدام شده است - با اختلاف بسیار فاحش یعنی چیزی حدود 130هزار تومان اختلاف حقوق، به استخدام در آمده بود. در حالی که هر دو از نظر سنوات و دیگر شرایط در یک رده بوده اند و همین مساله موجب اعتراض پرستاران در سراسر کشور شد. البته مسوولان بیمارستان ها، دانشگاه ها و خود وزارت بهداشت به این امر واقفند و در واقع این یک مشکل و نقص قانونی است. اما به دلیل بی توجهی به این اعتراضات، مشکل پرستاران حل نشد و درصد بسیار بالایی از آنها انصراف دادند. در حالی که می دانید روند استخدام در یک سیستم دولتی بسیار مشکل است اما این پرستاران مجبور شده اند بعد از طی تمام این مراحل انصراف بدهند و به سوی بخش های خصوصی بروند. در حال حاضر گرایش به کار در بخش خصوصی بیشتر است یا دولتی؟ در گذشته معمولاً این رویه برعکس بود و پرستاران معمولاً از بخش خصوصی به بخش دولتی می آمدند چون بخش خصوصی حقوق کمتری نسبت به بخش دولتی داشت. اما در حال حاضر بسیاری از بخش های خصوصی حقوق پرستاران را بالا برده اند و پرستاران ترجیح می دهند در این بخش ها کار کنند. آیا می شود این ناهمخوانی میان تعداد نیروی موجود با نیروی مورد نیاز را براساس آمار نشان داد و اینکه در این زمینه چه نسبتی با آمارهای جهانی داریم؟ وضعیت نیروی انسانی در کشور ما وحشتناک است و وزیر بهداشت جدید به تنها چیزی که در مصاحبه خودشان اشاره نکردند بحث کمبود کادر پرستاری بود. در حال حاضر تعداد کادر پرستاری ما یک سوم حداقل استانداردهای جهانی است. مثلاً اگر در آمریکا به ازای هر هزار نفر 8تا 9 پرستار و یا در اروپا هفت پرستار وجود دارد، در کشور ما این تعداد به سه پرستار برای هر هزار نفر کاهش یافته است. یعنی ما الان باید چیزی حدود 210 هزار نفر کادر پرستاری داشته باشیم و این در خوشبینانه ترین حالت به 90 تا 100هزار نفر می رسد. آیا تعداد پرستار مورد نیاز در بیمارستان ها هنوز براساس معیارهای گذشته سنجیده می شود؟ بله. در واقع تعداد نیرویی که ما باید تامین کنیم، براساس نیاز بیمار به مراقبت است. 40 سال پیش این فرمول وجود داشت که به ازای هر تخت بیمارستان، هفت کادر پرستاری نیاز است. این تعداد به مرور زمان و با ورود تکنولوژی و انجام عمل های سنگین مسلماً باید بیشتر می شد. مثلاً اگر 40 سال پیش بیمار در 24 ساعت به 4 ساعت مراقبت نیاز داشت، الان و با جراحی های بزرگی مثل جراحی قلب، این نیاز به 24 ساعت رسیده است. یعنی به طور متوسط نیاز مراقبتی بیماران نسبت به 40سال گذشته 6 برابر شده است. ولی تامین نیروی انسانی فرقی نسبت به گذشته نکرده است. برای همین مردم ما خدمات پرستاری مناسب دریافت نمی کنند و از این بابت خسارت می بینند. مسلماً یک پرستار نمی تواند فشاری را که به او وارد می شود سه برابر کند و به همین خاطر اغلب بخشی از این خدمات توسط همراه مریض انجام می شود و بخشی از آن هم انجام نمی شود. بحث به کارگیری پرستاران در مدارس به عنوان مربی بهداشت چقدر می تواند به نیروهای فارغ التحصیل کمک کند؟ در کشورهای اروپایی خدمات بهداشتی و درمانی در سه سطح پیشگیری، درمان و نوتوانی انجام می شود و به خدمات بهداشتی در سطح پیشگیری اهمیت زیادی می دهند اما کشور ما بیمارمحور است. یعنی اگر در همه کشورها تلاش بر این است که کسی بیمار نشود و شرایط آموزشی را برایش فراهم می کنند، در کشور ما همه تلاش ها در سطح درمان بیماری و با هزینه هایی چند برابر پیشگیری انجام می شود. بحث پرستار محله و پرستار مدرسه هم بیش از 30 سال است در آن کشورها مطرح است، در واقع بحث آموزش، غربالگری و پیشگیری است که متاسفانه در کشور ما وجود ندارد و اگر چنین طرحی اجرا شود پرستارها خصوصاً پرستارهای خانم استقبال خواهند کرد. چون بسیاری از پرستارانی که اکنون در خانه ها مانده اند کسانی هستند که توان کار کردن در شرایط سخت بیمارستانی را ندارند.
نوشته شده توسط خانه پرستار ایران