کشت ذرت همه ساله رو به افزایش است و همین افزایش کشت باعث تحول در امر مکانیزاسیون کشت ذرت و برداشت آن شده است. ذرت بعلت وضع ساختمانی خاص خود احتیاج به ماشین برداشت مخصوص داشته و در بعضی موارد نیز می توان با افزایش دستگاه خاصی به کمباینهای معمولی آن را درو کرد همچنین برای برداشت ذرت علوفه ای جهت تغذیه گاوهای شیری و گوشتی با چاپریک ردیفه یا دو ردیفه بسیار معمول است . چاپرها معمولاً یا کششی بوده و یا نیمه هیدرولیک می باشد و با شفت تراکتور کار می کنند. برای چاپر یک ردیفه تراکتور 65 قوه است و برای چاپر دو ردیفه تراکتور از 80 قوه اسب به بالا لازم است. چاپرها دارای نوکی بصورت v می باشد که روی پاشنه در سطح زمین قرار گرفته و ساقه ذرت بین آنها قرار می گیرد این نوک v شکل مجهز به زنجیز خاردار می باشد که ساقه ذرت را با سرعت بطرف عقب می کشد. این زنجیر نباید خیلی کشیده یا باصطلاح سفت باشد بلکه باید به اندازه جای بازی داشته تا صدمه ای به چاپر وارد نیاید و یا خود زنجیر پاره نشود. ساقه ذرت سپس توسط کاردهائی خرد می شود ( یا توسط کوبنده و ضد کوبنده) و قطعات خرد شده ساقه توسط بالا برهای مختلف بشکل (پیچ ارشمیدس و غیره) بالا برده شده و داخل تریلر یا کامیونت ریخته می شود. با چاپرهای یک ردیفه روزانه می توان 3-4 هکتار ذرت را درو کرده و برای سیلو آماده ساخت. رطوبت ساقه های خرد شده نباید بیش از 60 درصد هنگام سیلو کردن باشد والا سبب گندیدکی و فساد آن خواهد شد.
