[FONT=tahoma,arial,helvetica,sans-serif]به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد / و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس / سند عشق به امضا شدنش می ارزد گرچه من تجربه ای از نرسیدن هایم / کوشش رود به دریا شدنش می ارزد . . . . . . خوشبختی را در همین لحظه باور کن ، لحظه ای که دلی به یاد توست . . . . . . اگه عاشقی همش کار دله ، پس چرا من همه اش فکرم ذهنم هوشم حواسم پیش توست . . . ؟ . . . باور کن آن “میم” مالکیتی که به آخر اسمم اضافه میکردی بزرگترین و زیباترین عاشقانه ای بود که شنیده ام . . . . . . قشنگترین نگاهم را برایت کنار گذاشتم تا بدانی با تمام وجود دوستت دارم . . . . . . باز باران بارید خیس شد خاطره ها / مرحبا بر دل ابری هوا هر کجا هستی باش آسمانت آبی / و تمام دلت از غصه ی دنیا خالی . . . . . . حالا که قرار نیست دیگر حوا ی من باشی به چه امیدی آدم شوم ؟ . . . این فاصله ها که بین ما بسیارند / از بودن ما کنار هم بیزارند یک روز برای دیدنت می آیم / اما اگر این فاصله ها بگذارند . . . . . . آنقدر دور شده ای که چشمانم حتی خواب آمدنت را هم نمی بینند . . . . . . بوسه هایت انار را می ترکاند ، نفس هایت سیب را می رساند ، آغوشت ابر را می باراند پاییزترینی تو ! . . . عمقِ چشم هات قصه ی هزار و یک شبِ یلداست تمام نمی شود هر چه می خوانم . . . . . . کار سختی ستْ دوست نداشتنِ تو باید برای خودم کار دیگری دست و پا کنم . . . . . . از ابتدای آن روز که شامگاهش باران بر گونه های تو بارید من گمشده ام . . . . . . طوری که دل تو خواست باشم، نشدم / دلخواه دل تنگ خودم هم نشدم حوا تو به خانه بهشتی برگرد / من هم متاسفم که آدم نشدم . . . . . . بگذار دیوانه صدایم کنند! بگذار بگویند مجنون! فرقی نمی کند! من تمام هویت خود را از زمانی که اسمم را دیگر صدا نزدی از یاد برده ام! . . . من هنوز در انتظار این هستم که تو از “هرگز” خود بازگردی . . . . . . مراقب شادی توام همچنان که تو پاسبان شادی منی در آرامش نخواهم بود اگر در آرامش نباشی . . . . . . نگاه تو سیب است و من نیوتنی بیچاره بی خواب از کشف جاذبه . . . . . . نکند قاصدکی را که برایم فرستادی بازیچه دست کودکی بازیگوش شده که اینچنین دل تنگم بی خبر مانده ؟ . . . قلبم آسمون میشه به شوق خوابیدن ستاره ی وجودت کاش از میون همه ی ستاره ها سهیل نشی . . . . . . ستارهها نهفتم در آسمان ابرى دلم گرفته ، اى دوست ! هواى گریه با من . . . گر از قفس گریزم کجا روم ، کجا، من؟ . . . دیدی دلم شکست؟ دیدی چه بی صدا دل پر ارزوی من از دست کودکی که ندانست قدر آن افتاد بر زمین دیدی دلم شکست ؟ . . . من همه نیلوفران را فرش راهت میکنم / من جهانی را فدای یک نگاهت میکنم . . . . . . در گلستان وجودم تو بدان شمع منی / نازنینم این را بدان همیشه در قلب منی . . .[/FONT]
