از20سال پيش به اينطرف خيابانهاي كوبا پرازدوچرخه ودرعين حال خالي از اتومبيل شد.دليل آن حمايت ازمحيط زيست ويا حفظ سلامتي نبود,بلكه این امر نتيجه پايان حمايت اتحاد جماهير شوروي ازكوبا بود.واردات نفت باقيمت ارزان ازشرق متوفف شد,حمل ونقل عمومي فلج شد وپدرم شغلش را بعنوان تكنسين قطار ازدست داد.درآن سالها مدت زمان رسيدن به محل كارامكان داشت به اندازه نصف يك روزكاري طول بكشد وما اغلب درحاليكه ازدرهاي ميني بوس هاآويزان بوديم به مسافرت مي رفتيم. بعدازآن كم كم محموله دوچرخه ها ازسرزمين چين وارد شدو ميان كاركنان ودانشجويان توزيع شد.ديگر جايزه يك كار ارزشمند يك سفر به اتحاد جماهير شوروي يا آخرين مدل لادا نبود بلكه دوچرخه ای درخشان بود.همه جاپاركينگ هايي ساختند تا دوچرخه هااز دست دزدها درامان بمانند وپدرمن هم يك تعميرگاه براي پنچرگيري دوچرخه ها بازكرد.علاوه برآن نوآوري هايي هم انجام شدمثلاصندلي بچه و ياسبد جلو روي دوچرخه هانصب مي كردند.حتي زنان مسن ,كه وقتي موقع پدال زدن پاهايشان نمايان مي شد معذب مي شدند,به مرور زمان به این موضوع عادت كردند. با دلاریزه شدن اقتصاد کوبا به هنرمندان کارمندان و ساکنین خارجی اجازه داده شد ماشین های شخصی شان را وارد کنند وتوریستها می توانستند یک پژ ویا ژ یان کرایه کنند. به این ترتیب خیابانها دوباره گردش جرخها را بر روی خودشان تجربه کردند. تعداد دوچرخه ها کم شد چون دیگر کشتی های حامل دوچرخه از جین وارد نمی شد قطعات یدکی کم شدند و کوبایی ها از پدال زدن مداوم در خیابانها خسته شدند. افزایش خطوط اتوبوسرانی باعث شد بسیاری از مردم دوچرخه هایشان را کنار بگذارند گویی که با این ژ ست از بحران رهایی می یافتند. _____________________________
