اتفاقات نزديک به مرگ باعث تجربه خروج از بدن مي شوند. اين آزمايش که در نشريه ساينس (Science journal) به آن پرداخته شده است، توضيحي علمي براي پديده اي ارايه کرده که يک نفر از هر ده نفر آنرا تجربه کرده است. دو تيم با استفاده از عينکهاي حفاظ دار مخصوص واقعيت مجازي، مغز را گمراه کرده و کاري ميکنند که شخص تصور کند بدنش در جاي ديگري قرار گرفته است. اين خطاي باصره به علاوه احساس اينکه بدن واقعي آنان لمس ميشود، موجب ميشود که احساس حرکت در خارج از جسم فيزيکي در داوطلبان ايجاد شود. محققين ميگويند که اين يافته ها موارد استفاده سودمندي خواهد داشت، از جله اينکه موجب ميشود بازيهاي ويدئويي به مرحله تازه اي از واقعيت مجازي وارد شوند و بازيکنان واقعا احساس کنند وارد بازي شده اند. از نظر پزشکي نيز، اين يافته به جراحان امکان ميدهد با حلول در بدن يک روبات، به جراحي بيماراني بپردازند که کيلومترها با آنان فاصله دارند. حرکت آني در زمان و مکان براي عده اي، تجربه خروج از جسم يا OBE ميتواند به شکلي کاملا اختياري اتفاق بيافتد، در حالي که براي باقي افراد اين حالت در اثر قرار گرفتن در موقعيتهايي خطرناک و نزديک به مرگ و يا مصرف بيش از حد الکل و مواد مخدر رخ ميدهد. يک نظريه موجود در اين رابطه، تجربه OBE را مرتبط با شيوه نگرش افراد نسبت به جسم خود ميداند. بنابر اين نظريه، افرادي که از بدن خود ناراضي بوده يا نسبت به آن بسيار کم توجهند، بيشتر اين پديده را تجربه ميکنند. اما دو تيم مذکور از دانشگاه لندن و انستيتوي تکنولوژی دولت فدرال سوییس در لوزان، اعتقاد دارند که این پدیده توضیحی عصب شناختی دارد. کار آنان به این نتیجه رسیده است که قطع ارتباط میان مدارهای مغز که کار پردازش اطلاعات وارد شده به مراکز حسی بینایی و لامسه را بر عهده دارند، میتواند موجب بروز پدیده OBE شود. در زمایش سوییس، محققین از داوطلبان خواستند که عینکهای مخصوص را بر چشم گذاشته و در مقابل دوربین بایستند. داوطلب از درون این عینک میتواند تصویری که دوربین از پشت سر او میگیرد را مشاهده کند، تصویری سه بعدی و مجازی از بدن او که به نظر میرسد که درست در مقابل وی ایستاده است. هنگامی که محققین پشت داوطلب را با یک قلم لمس میکردند، این داوطلب میتوانست در همان لحظه یا با اندکی تاخیر ببیند که پشت مجازی او لمس میشود. داوطلبان چنین گفتند که به نظر میرسید احساس لمس شدن از طریق تماس قلم با پشت مجازی آنان صورت میگرفت نه پشت واقعی آنان و در نتیجه آنان واقعا تصور میکردند که بدن مجازی، بدن واقعی آنان است. داوطلبان حتی زمانی که دوربین متصل به عینک، تصویر لمس شدن پشت یک مانکن مصنوعی را نشان میدهد نیز، داوطلبان احساس میکنند که این مانکن مجازی، بدن واقعی آنان است. هنگامی که محققین عینکهای مخصوص را خاموش کرده، داوطلب را چند قدم به عقب میبرند و از او میخواهند که به جای اول خود بازگردد، شخص داوطلب محل مورد نظر را پشت سر گذاشته و به جایی میرود که "بدن مجازی" او ایستاده بوده است. دکتر هنریک ارسون (Henrik Ehrsson) که سرپرست تیم تحقیقات دانشگان UCL را بر عهده دارد، برای تستهای خود از روش مشابهی استفاده کرده و متوجه شده است که داوطلبان هنگام مشاهده در خطر بودن جسم مجازی خود، مانند حمله با یک تبر، واکنشهای فیزیولوژیکی-مانند افزایش تعرق پوست- نیز از خود نشان میدهند. درکتر ارسون میگوید:" این آزمایش نشان میدهد که منظر بصری اول شخص یکی از مهمترین عوامل در تجربه خروج از بدن است. به عبارت دیگر، ما احساس میکنیم بدنمان همانجایی است که چشمان در آن قرار دارد." منبع : news.bbc.co.uk
