ژانر : کمدی، کارگردان :Salim Akil نویسنده : Elizabeth Hunter تاریخ اکران : 6 می سال 2011 زمان فیلم : 108 دقیقه زبان : انگلیسی درجه سنی : PG-13 بازیگران : Angela Bassett Paula Patton Loretta Devine Meagan Good Laz Alonso خلاصه داستان : داستان این فیلم درباره ازدواج دختر جوانی است از طبقه مرفه با مردی دیگر از طبقه پایین تر. این فیلم مشکلات بوجود آماده از طرف خانواده های این دو را به جهت تفوت در سطح طبقاتی نشان می دهد. این دو جوان پس از 6 ماه نامزدی، مجبورند از موانع متعددی که برای ازدواجشان پیش می آید بگذرند تا بتوانند با هم ازدواج کنند. نقد و بررسی کامل فیلمJumping the Broom (پرش از جاروب) منتقد : راجر ایبرت مادر داماد یک کارگر ساده اداره پست بروکلین است. اما خانواده عروس در خانه بسیار بزرگ ساحلی خود و در مجاورت باغ های انگور زندگی می کنند. عروس و داماد عاشق یکدیگرند اما خانواده های شان اصلا چنین رابطه ای با همدیگر ندارند. همین موضوع برای خلق داستانی رومئو ژولیتی کافیست که در Jumping The Broom هم موفق از آب در می آید. این فیلم از آن جمله فیلم هایی است که تصمیم گرفتم برخی از نکاتی را که در حین تماشای فیلم متوجه آن ها شدم را کاملا نادیده بگیرم. لحظات خوبی در همه فیلم ها وجود دارد و این موضوع ، اثبات خوبیست از چرایی آنکه برای چه من از لغت ناقص، که دیگر منتقدان در نقد های بسیار دقیق و میکروسکوپی فیلم ها به کار می برند، متنفرم . فیلم یک اثر کامل و بی نقص نیست. نقش های مادران کمی اغراق شده است اما ما کاری به بحث های جامعه شناسانه نداریم. ما به دنبال سرگرم شدن هستیم و هرچه شخصیت ها رفتار هرزه تری داشته باشند ، فیلم سرگرم کننده تر خواهد بود! چنین نکاتی نیز در فیلم دیده می شود و از این نظر ، آنجلا بست و لورتا دوین با بازی ظرافتمندانه و دقیق خود ، عملکرد خوبی از خود به جای گذارده اند. ازدواج میان دو خانواده آمریکایی-آفریقایی از دو طبقه متفاوت صورت می پذیرد. تیلورها از قشر کارگرها و واتسون ها از خواص پولدار حاکم بر جامعه هستند. آقای واتسون در اصل رفتاری چون یک ارباب با دیگران دارد. ما دختر واتسون، به نام سبرینا (با بازی پائولا پاتون)، را برای بار نخست بعد از یک پارتی ، می بینیم. البته حضور سبرینا در همچین پارتی هایی به موضوعی تکراری و البته خسته کننده برای او تبدیل سده است. او از مردانی که تنها به علت هوسرانی چند روزی را با وی سر می کنند ، خسته شده و به بهترین دوستش شوندا ( با بازی تاشا اسمیت) ، می گوید می خواهد چون یک دختر خوب ، از چنین مردانی دوری کند تا اینکه سر انجام او آقای رایت را ملاقات می کند. (فیلم به تهیه کنندگی بی شاپ تی جی جیکس که پرهیز از الکل را هم تحسین برانگیز می داند ، ساخته شده است. این اسکار لوانت بود که گفت ، وقتی که به گذشته باز می گردم ، دوریس دی را حتی پیش از آن که یک باکره باشد ، می شناخته ام). آقای رایت به شکل جیسون (لز آلونسو) متجسم می شود که خانه ای نقلی و زیبا در وال استریت دارد (که البته چیز عجیبی نیست). با اینحال جیسون مردی است که هر مادری آرزو دارد دخترش با چنین کسی ازدواج کند. اما خانم واتسونِ بَسِت چنین وضعی ندارد. خانم تیلور با توهین مادر عروس روبرو می شود که با ایمیل با وی ارتباط برقرار کرده است ، ایمیل ! تا چه حد توهین آمیز است؟ مادر ها در روز جشن برای نخستین بار همدیگر را ملاقات می کنند. ملاقات آن ها شاهکاری از دیالوگ های لطیف و محترمانه نیست ، بلکه دوین و بست رفتاری گستاخانه با هم دارند که تن همه را می لرزاند. شاید که آنچه سبب می شود کار به ضرب و جرح و قتل عام نکشد ، حضور برخی از شخصیت های سرگرم کننده فیلم در این صحنه ها است. زوج هایی که همدیگر را در جشن می بینند، از شانس خوبی برخوردارند. سباستین جوان (با بازی رومئو میلر) هنگامی چشمش به شوندا (دوست سبرینا ) می افتد، به آسانی به این نکته ایمان می آورد. شوندا به اندازه کافی مسن نیست تا بتوان گفت که می تواند جای مادر سپاستین باشد اما سن او به اندازه ای هست که بتوان وی را به عنوان خواهر جوان تر مادر سباستین معرفی کرد! او صادق ، خستگی ناپذیر و عاشقی دلخسته است. شونداتحت تاثیر صمیمیت این مرد جوان قرار می گیرد، گاهی اوقات مانند یک مادر جوان، به سپاستین مسائلی با سپاستین آموزش می دهد و البته شاید پیش خودش دوست داشته باشد رابطه جنسی هم با سپاستین برقرار کند در این میان حتی رابطه ای گسترده تر و عمیق تر نیز میان ساقدوش عروس با بازی میگان گود و سر آشپز با بازی گری دوردان نیز وجود دارد. عنوان فیلم (پریدن از روی جاروب) از سنت باستانی روزهای بردگی که خانواده تیلور آن را گذرانده اند ، می اید. هنگامیکه خانم واتسون متوجه این موضوع می شود ،می گوید «خانواده ما برده نبوده اند ، ما برده دار بوده ایم.» با اینکه تردیدی ندارم این موضوع صحت دارد ، مطمئنم نه خانم واتسون و نه هیچ خانواده آمریکایی آفریقایی دیگری حاضر نخواهد شد چنین چیزی را در ملا عام به زبان آورد. تصویر سازی فیلم با ظرافت خاصی صورت پذیرفته است. چیزی در مورد مراسم عروسی وجود دارد که ساختاری خوشایند و مناسب را به فیلم می بخشد . لحظه اجتناب ناپذیری که به نظر می رسد تمامی شادی ها رنگ خواهند باخت ، به خوبی قابل پیش بینی است. بازیگر ها به خوبی انتخاب شده اند و می دانند چه کاری انجام دهند. مراسم به شکلی دلپذیر برگزار می شود. سبرینا و جیسون تبدیل به زوجی دوست داشتنی می شوند. و در آینده به آنچه میان مادرانشان روی داد ، خواهند خندید. اما نه در آینده ای چندان نزدیک! منتقد : راجر ایبرت
بازیگران : Kristen Wiig Terry Crews Maya Rudolph Jessica St. Clair و............... خلاصه داستان: آنی دختری محبوب است که به زودی ازدواج خواهد کرد. او لیلیان را از میان دوستانش به عنوان کمک خود انتخاب مب کند اما از آنجا که او دختری دوست داشتنی و محبوب بین تمام دوستانش است، دوستان او تصمیم میگیرند که هر کدام به نحوی به آنی کمک کنند که این عدو هماهنگی بین آنها، در روز عروسی مشکلات بزرگ و خنده داری به وجود می آورد. نقد و بررسی کامل فیلم [h=1]Jumping the Broom (پرش از جاروب)[/h] منتقد : جیمز براندینلی [FONT="]یکی از معیارهای مثبتی که اغلب به فیلم هایی که جود آپاتو در آن ها نقش دارد (که در این تهیه کنندگی است)، نسبت داده می شود ، این است که در میان تمامی پستی و رذالتی که در آن دیده می شود ، رد پایی از درستی و راستی نیز به چشم می خورد. این فلسفه توتسی پاپ در ساخت کمدی های با درجه بندی [/FONT][FONT="]R[/FONT] [FONT="] است. ساقدوشان بسیاری از مشخصه های فیلم های آپاتو را ، با رد شدن از فیلتر نمایشنامه نویسانی چون کریستن ویگ و آنی موملو و نظارت مستقیم پل فگ ، یدک می کشد. گرچه جوهره این فیلم را طعنه ای تلخ و نه ماجرایی شیرین شکل می دهد. ساقدوشان در بهترین حالت فیلمی دو قطبی است و لحن آن چنان به تندی تغییر می کند که اغلب قابل فهم نیست. بخشی به این دلیل و بخشی نیز به دلیل کند بودن و همین طور زیاده روی نویسندگان ، سبب می شوند که فیلم تاثیرگذاری اندکی داشته باشد. سازندگان فیلم به دنبال تولید یک کمدی سیاه بوده اند اما فیلم در مقایسه با [/FONT][FONT="]Saturday Night Live[/FONT] [FONT="] که آن هم ساخته ویگ است ، از شوخی های هجو آمیز و طعنه زننده خوبی برخوردار نیست.[/FONT] [FONT="]کمدی هایی که زمان آن ها از دو ساعت تجاوز می کنند ، به ندرت فیلم هایی تاثیر گذار از آب در می آیند و ساقدوشان هم استثنا نیست. گرچه باید گفت مشکل کم بودن تعداد صحنه های طنز یا لحظات کمیک در فیلم نیست، بلکه موضوع این است که اساسا هیچ طنزی در آن دیده نمی شود. در آغاز فیلم به کندی پیش می رود و سپس شبیه به یک تراژدی[/FONT] [FONT="] [/FONT] [FONT="] در مورد یک بازیگر کهنه کار که با مشکلات جدی اعتماد به نفس درگیر است ،می شود. تقریبا یک سوم از آنچه در تریلر فیلم دیده می شود ، در نهایت به فیلم راه پیدا نکرده است که نشان از این دارد که زمان اصلی فیلم بیش از [/FONT] [FONT="] 124[/FONT][FONT="] دقیقه بوده است.[/FONT] [FONT="]همان طور که می توان از عنوان فیلم حدس زد ، «ساقدوشان » در مورد یک جشن است.دوست پسر لیلین (با بازی مایا رادولف) از وی خواستگاری کرده است و اکنون زمان برنامه ریزی جشن عروسی و مراسم فرا رسیده است. برای همراهی در جشن ، لیلین مسن ترین و عزیزترین دوستش یعنی انی (با بازی کریستن ویگ) را که در حال حاضر اصلا سرحال نیست و حوصله چنین چیزهایی را ندارد ، برگزیده است. دوست پسر لیلین رابطه اش را با او قطع کرده است ، همبستر وی، «جان» هم به دنبال رابطه ای بدون تعهد است و او آینده ای در رابطه با یک پلیس (کریس ادوود) که عاشق وی است نیز نمی بیند. مسلما در این حال ، وی برای شرکت در چش عروسی دچار تردید خواهد شد. از آنجا که جمع [/FONT][FONT="]Se x and City[/FONT][FONT="] در دسترس نیستند ، لیلین چهار نفر دیگر را برای این کار بر می گزیند :هلن (با بازی رز بیرن) که کار اشتباهی نمی کند ،بکا (الی کمپر) که تازه ازدواج کرده است ، مگان (ملیسا مک کارتی) که بسیار ژولیده و نامرتب است و در آخر ریتا (با بازی وندی مک لندون) که جوانی خود را تقریبا پشت سر گذاشته است . اگر چه این شخصیت ها تنها تعدادی ساقدوش هستند اما "انی" متوجه می شود که او اکنون برای جزء جزء وظایف اش یک رقیب پیدا کرده است. مخصوصا این موضوع درباره شخصیت هلن صدق می کند. او دختری پولدار است که دقیقا انتظار دارد همه چیز همان طور پیش برود که خودش دوست دارد.. هلن هر کاری را تبدیل به رقابتی می کند که دخترها برای انجام آن کار باید با هم رقابت کنند. با اوصاف جشن عروسی لیلین نیست که اهمیت پیدا می کند، بلکه موضوع به این تبدیل می شود که بهترین دوست لیلین چه کسی می تواند باشد؟ هلن یا انی؟ [/FONT] [FONT="] ساقدوشان که با در ذهن داشتن تصویرسازی های *** [/FONT][FONT="]And The City[/FONT][FONT="] ساخته شده است ، نمی تواند آنچه را که می خواهد باشد به بیننده اثبات کند.عناصر کمدی نیز در فیلم وجود دارد اما اغلب بیش از آن که جالب باشند ، مضحک و مسخره هستند.از یک سو ، به نظر می رسد دست اندرکاران فیلم از طرح آقای کرئوسوت از فیلم "معنای زندگی مونتی پیتون" ، الهام گرفته اند اما آن ها در این مورد نیز به اندازه کافی پیش نرفته اند. بنابر این چیزی که شما را به خنده وا می دارد طنز فیلم نیست، بلکه عجط و ناتوانی شما به کمک در حل این مسائل است که نا خود آگاه با خنده جای خالی خود را پر می کند. اگر بخواهم کیفیت پایان بندی فیلم را نیز به مودبانه ترین شکل ممکن بیان کنم باید بگویم پایان آن هم زیاد جالب از آب در نیامده است! کارهای طنز آقای "ویگ" هیچ کاه موثر نبوده اند، و درست به همان نحوی که د ر[/FONT][FONT="]Saturday Night Live [/FONT][FONT="] شکست می خورند ، در اینجا نیز دچار همان سرنوشت می شوند. [/FONT] [FONT="] عناصر دراماتیک در تمامی فیلم دیده می شود اما دست اندرکاران فیلم تلاش خود را بر حرکات خنده دار و کمدی متمرکز کرده اند و به همین سبب در دنبال کردن این مسیر هم دچار مشکل شده اند. می شد دقیقا از همین عناصر برای خلق یک کمدی سیاه نیز بهره گرفت. باز هم کارگردان و نمایشنامه نویس از چنین کاری سر باز زده اند. ساقدوشان چیزهای زیاد و متفاوتی می توانست باشد.اما در نهایت به فیلمی بسیار طولانی ،و تصاویر کسل کننده متناوبی از زن جوانی که با سعی برای کشاندن بهترین دوستش به به کلیسا از محبوبیتش می کاهد ، بدل می شود. [/FONT] [FONT="] بعد از دیدن "ویگ" در چند فیلم ، من متقاعد شدم او یک بازیگر متوسط رو به بالای درام است و یک کمدین زیر متوسط. در موقعیت هایی که نمایشنامه به بازی بدون پرده و صریح نیاز دارد ، وی به خوبی از انجام کارش بر می آید . و گرچه وقتی تلاش می کند ، جالب و خنده دار باشد ، آزار دهنده می شود. از دیگر ستارگان زن فیلم ، تنها ملیسا مک کارتی است که موفق به جلب توجه بینندگان می شود ، و البته بخشی از آن به دلیل نقشی است که وی دارد و مجبور است دست به کارهایی بزند که از نظر جامعه برای یک زن غیر قابل قبول است.رز برین بازی راکد و کسل کننده ای ارائه داده است و هیچگاه نتوانسته نقش هلن را فراتر از یک کاریکاتور بنمایاند. ظاهر شدن کلی برگ در آخرین صحنه ، چیز غمناکی در مورد وی را به ما می نمایاند. اما خوشبختانه شخصیت وی از جمله معدود کاراکتر هایی است که تا حدی به او ارزش می دهد..[/FONT] [FONT="]تنها نکته مثبتی که ساقدوشان برای "تیم اپاتو" به همراه دارد این است که که سبب می شود بازیگران فیلم [/FONT][FONT="]*** and the City[/FONT][FONT="] خود به شخصیتی مجزا تبدیل شوند؛ متاسفانه فیلم برای دیگران چیز خاصی عرضه نمی کند.[/FONT] [FONT="] [/FONT] مشاهده تریلر این فیلم(کلیک کنید) منتقد : جیمز براندینلی مترجم :احسان رضایی منبع: نقد فارسی
ژانر : کمدی، کارگردان : Salim Akil نویسنده : Elizabeth Hunter تاریخ اکران : 6 می سال 2011 زمان فیلم : 108 دقیقه زبان : انگلیسی درجه سنی : PG-13 بازیگران : Angela Bassett Paula Patton Loretta Devine Meagan Good Laz Alonso خلاصه داستان : داستان این فیلم درباره ازدواج دختر جوانی است از طبقه مرفه با مردی دیگر از طبقه پایین تر. این فیلم مشکلات بوجود آماده از طرف خانواده های این دو را به جهت تفوت در سطح طبقاتی نشان می دهد. این دو جوان پس از 6 ماه نامزدی، مجبورند از موانع متعددی که برای ازدواجشان پیش می آید بگذرند تا بتوانند با هم ازدواج کنند. نقد و بررسی کامل فیلم [h=1]Jumping the Broom (پرش از جاروب)[/h] منتقد : راجر ایبرت مادر داماد یک کارگر ساده اداره پست بروکلین است. اما خانواده عروس در خانه بسیار بزرگ ساحلی خود و در مجاورت باغ های انگور زندگی می کنند. عروس و داماد عاشق یکدیگرند اما خانواده های شان اصلا چنین رابطه ای با همدیگر ندارند. همین موضوع برای خلق داستانی رومئو ژولیتی کافیست که در Jumping The Broom هم موفق از آب در می آید. این فیلم از آن جمله فیلم هایی است که تصمیم گرفتم برخی از نکاتی را که در حین تماشای فیلم متوجه آن ها شدم را کاملا نادیده بگیرم. لحظات خوبی در همه فیلم ها وجود دارد و این موضوع ، اثبات خوبیست از چرایی آنکه برای چه من از لغت ناقص، که دیگر منتقدان در نقد های بسیار دقیق و میکروسکوپی فیلم ها به کار می برند، متنفرم . فیلم یک اثر کامل و بی نقص نیست. نقش های مادران کمی اغراق شده است اما ما کاری به بحث های جامعه شناسانه نداریم. ما به دنبال سرگرم شدن هستیم و هرچه شخصیت ها رفتار هرزه تری داشته باشند ، فیلم سرگرم کننده تر خواهد بود! چنین نکاتی نیز در فیلم دیده می شود و از این نظر ، آنجلا بست و لورتا دوین با بازی ظرافتمندانه و دقیق خود ، عملکرد خوبی از خود به جای گذارده اند. ازدواج میان دو خانواده آمریکایی-آفریقایی از دو طبقه متفاوت صورت می پذیرد. تیلورها از قشر کارگرها و واتسون ها از خواص پولدار حاکم بر جامعه هستند. آقای واتسون در اصل رفتاری چون یک ارباب با دیگران دارد. ما دختر واتسون، به نام سبرینا (با بازی پائولا پاتون)، را برای بار نخست بعد از یک پارتی ، می بینیم. البته حضور سبرینا در همچین پارتی هایی به موضوعی تکراری و البته خسته کننده برای او تبدیل سده است. او از مردانی که تنها به علت هوسرانی چند روزی را با وی سر می کنند ، خسته شده و به بهترین دوستش شوندا ( با بازی تاشا اسمیت) ، می گوید می خواهد چون یک دختر خوب ، از چنین مردانی دوری کند تا اینکه سر انجام او آقای رایت را ملاقات می کند. (فیلم به تهیه کنندگی بی شاپ تی جی جیکس که پرهیز از الکل را هم تحسین برانگیز می داند ، ساخته شده است. این اسکار لوانت بود که گفت ، وقتی که به گذشته باز می گردم ، دوریس دی را حتی پیش از آن که یک باکره باشد ، می شناخته ام). آقای رایت به شکل جیسون (لز آلونسو) متجسم می شود که خانه ای نقلی و زیبا در وال استریت دارد (که البته چیز عجیبی نیست). با اینحال جیسون مردی است که هر مادری آرزو دارد دخترش با چنین کسی ازدواج کند. اما خانم واتسونِ بَسِت چنین وضعی ندارد. خانم تیلور با توهین مادر عروس روبرو می شود که با ایمیل با وی ارتباط برقرار کرده است ، ایمیل ! تا چه حد توهین آمیز است؟ مادر ها در روز جشن برای نخستین بار همدیگر را ملاقات می کنند. ملاقات آن ها شاهکاری از دیالوگ های لطیف و محترمانه نیست ، بلکه دوین و بست رفتاری گستاخانه با هم دارند که تن همه را می لرزاند. شاید که آنچه سبب می شود کار به ضرب و جرح و قتل عام نکشد ، حضور برخی از شخصیت های سرگرم کننده فیلم در این صحنه ها است. زوج هایی که همدیگر را در جشن می بینند، از شانس خوبی برخوردارند. سباستین جوان (با بازی رومئو میلر) هنگامی چشمش به شوندا (دوست سبرینا ) می افتد، به آسانی به این نکته ایمان می آورد. شوندا به اندازه کافی مسن نیست تا بتوان گفت که می تواند جای مادر سپاستین باشد اما سن او به اندازه ای هست که بتوان وی را به عنوان خواهر جوان تر مادر سباستین معرفی کرد! او صادق ، خستگی ناپذیر و عاشقی دلخسته است. شونداتحت تاثیر صمیمیت این مرد جوان قرار می گیرد، گاهی اوقات مانند یک مادر جوان، به سپاستین مسائلی با سپاستین آموزش می دهد و البته شاید پیش خودش دوست داشته باشد رابطه جنسی هم با سپاستین برقرار کند در این میان حتی رابطه ای گسترده تر و عمیق تر نیز میان ساقدوش عروس با بازی میگان گود و سر آشپز با بازی گری دوردان نیز وجود دارد. عنوان فیلم (پریدن از روی جاروب) از سنت باستانی روزهای بردگی که خانواده تیلور آن را گذرانده اند ، می اید. هنگامیکه خانم واتسون متوجه این موضوع می شود ،می گوید «خانواده ما برده نبوده اند ، ما برده دار بوده ایم.» با اینکه تردیدی ندارم این موضوع صحت دارد ، مطمئنم نه خانم واتسون و نه هیچ خانواده آمریکایی آفریقایی دیگری حاضر نخواهد شد چنین چیزی را در ملا عام به زبان آورد. تصویر سازی فیلم با ظرافت خاصی صورت پذیرفته است. چیزی در مورد مراسم عروسی وجود دارد که ساختاری خوشایند و مناسب را به فیلم می بخشد . لحظه اجتناب ناپذیری که به نظر می رسد تمامی شادی ها رنگ خواهند باخت ، به خوبی قابل پیش بینی است. بازیگر ها به خوبی انتخاب شده اند و می دانند چه کاری انجام دهند. مراسم به شکلی دلپذیر برگزار می شود. سبرینا و جیسون تبدیل به زوجی دوست داشتنی می شوند. و در آینده به آنچه میان مادرانشان روی داد ، خواهند خندید. اما نه در آینده ای چندان نزدیک! مشاهده تریلر این فیلم(کلیک کنید) منتقد : راجر ایبرت مترجمان :احسان رضایی منبع : نقد فارسی
