آوازهاي پرندگان ، سالهاي سال مورد توجه انسان ها بوده است و همواره اين پرسش مطرح است که پرندگان چگونه مي توانند آوازهاي مختلف را تشخيص دهند. همچنين افرادي هستند که براي يافتن پرندگان به زيستگاه هاي مخصوص آنها مي روند و بسيار به اين کار علاقه مندند و در بيشتر موارد مي توانند پرندگان را تنها از روي آوازهاي آنها شناسايي کنند. براي يافتن پاسخ اين پرسش ، محققاني از دانشگاه شيکاگو مطالعاتي را روي مغز سارهاي اروپايي انجام دادند تا دريابند اين پرندگان چگونه ميتوانند آوازها را تشخيص دهند و همچنين مغز چگونه مي تواند صداهاي پيچيده را در سطوح سلولي يادبگيرد او به خاطر بسپارد. تشخيص آواز در پرندگان به هيچ وجه اتفاقي نيست و براساس اتفاقاتي رخ مي دهد که در مغز آنها صورت مي گيرد. اين محققان سارهاي اروپايي را به آزمايشگاه آوردند و به آنها آموزش دادند که هرگاه يک آواز را تشخيص مي دهند ، دکمه هاي مختلفي را که روي يک قاب فلزي کوچک قرار داشتند ، فشار دهند. در صورتي که پاسخ اين پرندگان صحيح بود ، از آنها با غذا قدرداني مي شد و اگر پاسخ ناصحيح بود ، او را به وسيله خاموش کردن چراغها باخبر مي کردند. تيموتي جنتنر که رئيس اين تيم تحقيقاتي است ، بيان کرده است که پرندگان هر آوازي را براساس قطعات تکي موجود در آن شناسايي مي کنند. او معتقد است که اگر از نزديک به آواز يک سار گوش دهيد ، درمي يابيد که اين آواز در حقيقت از صداهاي کوتاه تر بيشتري تشکيل شده است که در اصطلاح به آنها موتيف مي گويند و براي توليد يک آواز بايد يک موتيف خاص را در زمان کوتاهي مدام تکرار کرد و سپس شروع به تکرار موتيف ديگري کرد و اين کار را تا وقتي که او بتواند، ادامه مي دهد. اين محققان دريافتند که سارها براي تشخيص دادن آوازها و ربطدادن آن به پرنده اي خاص ، ذهن خود را روي همين موتيف ها متمرکز مي کنند و وجود يک يا 2موتيف آشنا در يک آواز ناآشناي ديگر کافي است تا سار بتواند آن را تشخيص دهد. اين پژوهشگران ، واکنش هاي هر نورون را به آوازهايي که پرندگان آموزش ديده بودند تا تشخيصشان دهند و نيز واکنش آنها را به آوازهاي ناآشنايي که پرندگان تا به حال نشنيده بودند و نيز به آوازهاي مصنوعي ، ثبت کردند و دريافتند که واکنش اين نورون ها به آوازهايي که پرنده آموزش ديده است ، بسيار قوي تر و شديدتر است. موتيف ها در حقيقت کتابهايي هستند براي ساختن کتابخانه هاي حافظه در سارها و اين پرنده براي شناسايي آواز، اين کتابها را در مغز خود مجسم مي کند. مي دانيم که حافظه ها پايدار نيستند ، اما اين که چرا اين اتفاق مي افتد، هنوز معلوم نيست. آيا به دليل عدم استعمال آنهاست و يا اين که دليل آن اختلاط باديگر حافظه هاست؟ اين مطالعه نشان مي دهد موقعيتي که در آن هر شخص صدايي را ياد مي گيرد ، بر چگونگي به خاطر سپردن آن تاثير مي گذارد. به هر حال اين پرسشها را مي توان با بررسي هاي بيشتر روي سارها در آينده پاسخ داد. پاسخ اين پرسشها مي تواند براي کودکاني که در حال يادگيري زبان هستند و نيز روان شناسان بسيار جالب باشد.
