ترفنادین مشتق پی پریدینی و پیش داروی ضد هیستامینی (مسدودکننده گیرنده H۱) است که پس از مصرف خوراکی به تبدیل به متابولیت فعال یعنی مشتق کربوکسیله فکسوفنادین می شود این مشتق کربوکسیله بر خلاف سایر داروهای آنتی هیستامینی فاقد اثر خواب آوری می باشد و در معالجه رینیت و احتقان های مخاطی آلرژیک و حساسیت های پوستی به کار می رود. مهمترین عارضه جانبی ترفنادین اثرات سوء قلبی آن است و معمولاً پس از مصرف شکل های داروئی متداول که سرعت انحلال و متعاقباً جذب دارو از آنها بسیار بالا است اتفاق می افتد. علت عمده اردیوتوکسیسیته به خود ترفنادین نسبت داده می شود و فکسوفنادین این اثر سوء را ندارد. بنابراین برای جلوگیری از بروز عارضه جانبی، ترفنادین به صورت آهسته رهش فرموله شده است و بر اساس اطلاعات موجود در مجلات علمی تنها شکل آهسته رهش این دارو میکروبالونهای خوراکی آن است. علاوه بر کاهش عوارض جانبی دارو از طریق کاهش غلظت پلاسمائی ترفنادین، فرم آهسته رهش میزان پذیرش و تبعیت بیماران از دستور داروئی را نیز افزایش می دهد. علیرغم این امر هنوز در ایران ترفنادین به صورت فرم آهسته رهش و یا با رهش کنترل شده عرضه نمی شود
