به عشق تختي مي نويسم تا همه يادش كنند

در متن غروب آفتاب......​

با ستون فقراتی، صمیمانه، شکسته​

شکسته‌تر از تصور تصویر یک روح به خاک نشسته​

فرو بستم دیدگانم را ​

در بستر تر سرشکستگی، بی‌تکلف و وارسته​

و برای یک لحظه​

آرزو کردم تابوت مرگ را به آغوش کشیدن​

صمیمانه‌تر از التماس یک خواب خسته....​

وای! چگونه می‌توانستم دیدن​

جاودانه آرمیدن آن انسان خود ساخته​

آن انسان پاکباخته را؟​

سکوت....​

به وسعت یک ابدیت، سکوت....​

آری​

دعوت کردم​

فریاد تمامی خورشیدهای ناشناخته را ​

به ابدیت یک سکوت....​

به خاطر سکوت ابدی یک مرد​

به خاطر آفتابی که ​

در زمینه مشتی ابر پوچ پرور، پوچ پرورد​

در سپیده دم یک زندگی جاودان​

جاودانه، غروب کرد...​

دریا دل چمنی بود​

در کویر بی آب و علف تب شنزارها...​

وحشیانه، سایه انداختند ​

بر سبزی شورانگیز بهار آفرینش​

هیچ‌ها...​

پوچ‌ها....​

​

و آشیانه کردند

در شبستان ستون فقرات روحش​

کرکس‌ها...​

لاشخورها...​

کفتارها...​

اقیانوس بود​

اقیانوسی به وسعت هفت آسمان خدا ​

در اوج آسمانها....​

اوج زمانها....​

اما نداشت، حتی ، یک موج در اعماق سینه​

برای پذیرائی از کینه شبه انسانها....​

اقیانوس مفصلی بود که تحملش را نداشتند:​

بلم‌های مختصر موسوم به سفینه....​

نفرین بر تو، ای روح سرگردان مرگ!​

نفرین بر تو که این چنین از پای بیانداختی...​

طبل طپیدنهای قلب آرزومندش را....​

و نفرین بر تو: ای کارگاه ورشکست حیات​

که نتوانستی دیدن​

نتوانستی فهمیدن، و فهمیده سنجیدن​

عظمت تاختن‌های ابر آشنا سمندش را....​

در دیار دگران​

بارها بزیر کشید....​

به خاک مالید پشتشان را....​

با تار و پود خاکشان، به زنجیر کشید....​

قهرمانان جهان را​

از اوج آسمانها...​

و به خدمت گرفت​

افتخار زمین را​

بر تارک افتخار زمانها...​

و در نهایت افتخار بلا تردید یک انسان​

و بر بلندی کرسی دلیران زمان​

زنده کرد​

زنده تر کرد​

بی دریغ و بی امان​

نامی را که بخاطرش زیست: ایران..

​

«... همراه با سپردن پیکرم به خاک»​

«به بابکم بسپارید مدالهایم را»​

مدالهای طلا را...»​

«نقره ها را نیز...»​

باز کن سینه ات را، ای خاک همه نقره! ​

باز کن سینه ات را، ای خاک همه طلا!​

اینک بر سینه ات، یک مدال ابدی...​

اینک بر سینه ات، مدالی به نام تختی ...