داستان آموزنده “نهایت بخشندگی” (حتما بخوانید)

روزی روزگاری درختی بود ….​

و پسر کوچولویی را دوست می داشت .​

پسرک هر روز می آمد​

برگ هایش را جمع می کرد​

از آن ها تاج می ساخت و شاه جنگل می شد .
​

از تنه اش بالا می رفت​

از شاخه هایش آویزان می شد و تاب می خورد​

و سیب می خورد​

با هم قایم باشک بازی می کردند .​

پسرک هر وقت خسته می شد زیر سایه اش می خوابید .​

او درخت را خیلی دوست می داشت​

خیلی زیاد​

و در خت خوشحال بود​

اما زمان می گذشت​

پسرک بزرگ می شد​

و درخت اغلب تنها بود​

تا یک روز پسرک نزد درخت آمد​

درخت گفت : « بیا پسر ، ازتنه ام بالا بیا و با شاخه هایم تاب بخور ،​

سیب بخور و در سایه ام بازی کن و خوشحال باش . »​

پسرک گفت : « من دیگر بزرگ شده ام ، بالا رفتن و بازی کردن کار من نیست .​

می خواهم چیزی بخرم و سرگرمی داشته باشم .​

من به پول احتیاج دارم​

می توانی کمی پول به من بدهی ؟​

درخت گفت : « متاسفم ، من پولی ندارم »​

من تنها برگ و سیب دارم .​

سیبهایم را به شهر ببر بفروش​

آن وقت پول خواهی داشت و خوشحال خواهی شد .​

پسرک از درخت بالا رفت​

سیب ها را چید و برداشت و رفت .​

درخت خوشحال شد .​

اما پسر ک دیگر تا مدتها بازنگشت …​

و درخت غمگین بود​

تا یک روز پسرک برگشت​

درخت از شادی تکان خورد​

و گفت : « بیا پسر ، از تنه ام بالا بیا با شاخه هایم تاب بخور و خو شحال باش »​

پسرک گفت : « آن قدر گرفتارم که فرصت بالا رفتن از درخت را ندارم ،​

زن و بچه می خواهم​

و به خانه احتیاج دارم​

می توانی به من خانه بدهی ؟​

درخت گفت : « من خانه ای ندارم​

خانه من جنگل است .​

ولی تو می توانی شاخه هایم را ببری​

و برای خود خانه ای بسازی​

و خوشحال باشی . »​

آن وقت پسرک شاخه هایش را برید و برد تا برای خود خانه ای بسازد​

و درخت خوشحال بود​

اما پسرک دیگر تا مدتها بازنگشت​

و وقتی برگشت ، درخت چنان خوشحال شد که زبانش بند آمد​

با این حال به زحمت زمزمه کنان گفت :​

« بیا پسر ، بیا و بازی کن »​

پسرک گفت : دیگر آن قدر پیر و افسرده شده ام که نمی توانم بازی کنم .​

قایقی می خوانم که مرا از اینجا ببرد به جایی دور می توانی به من قایق بدهی ؟​

درخت گفت : تنه ام را قطع کن و برای خود قایقی بساز​

آن وقت می توانی با قایقت از اینجا دور شوی​

و خوشحال باشی .​

پسر تنه درخت را قطع کرد​

قایقی ساخت و سوار بر آن از آنجا دور شد .​

و درخت خوشحال بود​

پس از زمانی دراز پسرک بار دیگر بازگشت ، خسته ، تنها و غمگین​

درخت پرسید : چرا غمگینی ؟ ای کاش میتوانستم کمکت کنم​

اما دیگر نه سیب دارم ، نه شاخه ، حتی سایه هم ندارم برای پناه دادن به تو​

پسر گفت : خسته ام از این زندگی ، بسیار خسته و تنهام​

و فقط نیازمند با تو بودن هستم ، آیا میتوانم کنارت بنشینم ؟​

درخت خوشحال شد و پسرک پیر کنار درخت نشست و در کنار هم زندگی کردند​

و سالیان سال در غم و شادی ادامه زندگی دادند …​