حکایت عابد و استخوان پوسیده

شنیدم که یک بار در حله ای
سخن گفت با عابدی کله ای
که من فر فرماندهی داشتم
به سر بر کلاه مهی داشتم
سپهرم مدد کرد و نصرت وفاق
گرفتم به بازوی دولت عراق
طمع کرده بودم که کرمان خورم
که ناگه بخوردند کرمان سرم
بکن پنبه ی غفلت از گوش هوش
که از مردگان پندت آید به گوش


بوستان سعدی