ارکستر سمفونیک لندن

ارکستر سمفونیک لندن (London Symphony Orchestra)، مهمترین ارکستر انگلستان و همچنین یکی از مشهورترین ارکسترهای دنیا می باشد. از سال 1982 این ارکستر در مرکز هنری باربیکن (Barbican) لندن قرار گرفت و امروز بسیاری از مشهورترین آثار موسیقی کلاسیک ضبط شده، با این ارکستر ضبط شده است.

ارکستر سمفونیک لندن (LSO) در سال 1904 به عنوان یک سازمان مستقل و خودمختار فعال شد، در واقع این ارکستر، اولین ارکستر در انگلستان با چنین ویژگی بود.

LSO اولین کنسرت خود را در 9 ژوئن همان سال به رهبری هانس ریشتر (Hans Richter) برگزار کرد.

ریشتر تا سال 1911 رهبر اصلی ارکستر باقی ماند تا زمانی که ادوارد ادلگار (Edward Elgar) برای یک سال رهبری آنرا بر عهده گرفت و در این زمان شش کنسرت را به عنوان رهبر اصلی هدایت کرد.

از آخرین رهبرانی که با این ارکستر همکاری داشتند میتوان به: پیر مونتو (Pierre Monteux) از 1961 تا 64، ایشتوان کرتژ (István Kertész) از 1965 تا 68، آندره پروین (André Previn) از 1968 تا 79 و کلودیو آبادو (Claudio Abbado) از 1979 تا 88. از سال 1988 تا 1995 رهبر آمریکایی میشل تیلسون تامس (Michael Tilson Thomas) آنجا را در دست گرفت و در 1995 به عنوان رهبر اصلی میهمان منصوب شد.

سر کالین دیویس (Colin Davis) از 1995 تا 2006 رهبر LSO بود و در سال 2007 ریاست ارکسترا را بر عهده گرفت. در 1 ژانویه 2007 والری ژرژیو (Valery Gergiev) رهبر LSO شد. پروین همچنان نام پرافتخار رهبری این ارکستر را برخود دارد.

در 2006 دانیل هاردینگ (Daniel Harding) رهبر مهمان شد و در کنار تیلسون تامس همکاری می کرد.

LSO اولین ارکستر انگلیسی بود که در خارج از کشور کنسرت می داد و اولین اجرای آن در پاریس در سال 1906 بود. LSO قرار بود در آپریل سال 1912 به همراه کشتی تایتانیک سفری برای کنسرت به نیویورک داشته باشد اما خوشبختانه در دقایق آخر برنامه خود را عقب انداختند!

این اولین باری بود که آنها در نیویورک می نواختند و در سال 1973 اولین باری بود که دعوت شدند تا در جشنواره سالزبورگ (Salzburg) شرکت کنند. ارکستر سفرهای خود را در سرتاسر دنیا ادامه داد. در سال 1956 ارکستر سمفونیک لندن در فیلم آلفرد هیچکاک "مردی که خیلی زیاد می دانست" (The Man Who Knew Too Much) ظاهر شد با رهبری برنارد هرمان (Bernard Herrmann) آهنگساز که در رویال آلبرت هال فیلمبرداری شد.

در سال 1966 گروه کر سمفونی لندن (LSC) تشکیل داده شد به عنوان مکملی برای LSO، اگرچه خود آن به عنوان یک سازمان کاملا مستقل رشد کرد و توانست با دیگر ارکسترها مشارکت کند.

LSO تا مدت زمان طولانی به عنوان سفارش گیرترین ارکسترای لندن شناخته شده بود. LSO بیشتر تا مدت زمان بسیار طولانی از داشتن عضو خانم در ارکسترا امتناع کرد و دلیل عمده آن این بود که اعتقاد داشتند خانم ها روی صدای ارکسترا تاثیر می گذارند، در ارکستر وین نیز چنین مخالفتی وجود داشت.

اولین خانمی که توانست به ارکسترای LSO راه پیدا کند، نوازنده ابوا خانم اوولین رتول (Evelyn Rothwell) بود.

 

پاسخ : ارکستر سمفونیک لندن

در اجراهای LSO، فضایی آکنده از روح جوانی در صدای موسیقی وجود دارد که این نیرو در اجراهای ارکستر در آهنگهای ساخته برلیوز (Berlioz) و پروکوفیف (Prokofiev) به خوبي مشاهده می شود. LSO معمولا نوازندگان معروف جهانی داشته، از جمله تک نوازان سازهای بادی، مثل جیمز گالوی (James Galway) فلوت، ژروس- د- پییر (Gervase de Peyer) کلارینت، روژر لرد (Roger Lord) نوازنده ابوا نیز اسیان الیس (Osian Ellis) نوازنده چنگ، جان جئورجیادیس (John Georgiadis) نوازنده ویولن و باری تاکول (Barry Tuckwell) نوازنده هورن.

همانند گروههای دیگر، ارکستر سمفونیک لندن توانایی بالایی در تولید فضای صوتی گوناگون و متنوع دارد، LSO با تولید تونهای بسیار متفاوت تحت نظر رهبرانی همچون استوکووسکی ، آدریان بولت (Adrian Boult)، جاشوآ هورنستین (Jascha Horenstein)، جرج سولتی (Georg Solti)، آندره پروین (André Previn)، جرج سل (George Szell)، کلودیا آبادو (Claudio Abbado)، لئونارد برنستین (Leonard Bernstein)، جان باربیرولی (John Barbirolli) و کارل بوهم (Karl Böhm) که رابطه بسیار نزدیکی را در اواخر عمرش با ارکسترا برقرار کرد، ضبطهای درخشانی داشته است.

بوهم و برنشتاین، مقام ریاست LSO را در اواخر عمر خود بر عهده داشتند. کلایو ژیلینسون (Clive Gillinson) نوازنده ویولونسل سابق ارکستر از سال 1984 تا 2005 مدیریت LSO را بر عهده داشت و بعد از مشکلات مادی اساسی که دامنگیرارکستر بود، او سازماندهی مقتدری را به LSO برگرداند.

از 2005 کاترین مک دونالد (Kathryn McDowell) مدیریت LSO را بر عهده دارد.

LSO در همان اوایل رایج شدن ضبط آثار (recording) شروع به آن کرد، از جمله چند اجرای آکوستیک به همراه آرتور نیکیش (Arthur Nikisch). این ارکستر برای HMV و EMI به مقدار بسیار زیادی تا سالهای متمادی ضبط می کرد. در اویل 1960 رهبر مجرب فرانسوی پیر مونتو (Pierre Monteux) مجموعه آثار ضبط شده استریوفونیک ارکستر برای Philips Records تولید کرد که بسیاری از آنها هنوز روی CD تکثیر می شوند.

LSO همچنین به خاطر حضورش در فیلمهای مختلف نیز مشهور است که بسیاری از آنها بوسیله رهبرانی مانند جان ویلیامز، آلن سیلوستری (Alan Silvestri) و جیمز هورنر اجرا شده است؛ یکی از این موسیقی فیلمها برای مجموعه فیلمهای "جنگ ستاره ای" بود که در تمام فیلمهای "جنگ ستاره ای" موریس مورفی (Maurice Murphy) ترمپت اصلی را در تمام آن نواخته است. LSO

همچنین در فیلمهایی چون Who Framed Roger Rabbit، ملکه، مهاجمین کشتی گمشده نوح (Raiders of the Lost Ark)، سرزمین قبل از زمان (The Land Before Time)، شجاع دل (Brave heart)، هری پاتر و تالار اسرار (Harry Potter and the Chamber of Secrets)، هری پاتر و جام آتش (Harry Potter and the Goblet of Fire Eragon and Superman) و همچنین کار مبتکرانه تابش (IllumiNations) – تابشها از زمین (Reflections of Earth) در پارک بزرگ آمریکایی به نام Epcot ایفای نقش کرده است.

نیز در بسیاری از ضبطهای موسیقی پاپ مثل بیتل ها، گروه کلوپ Pepper's Lonely Hearts، برداشت محصول نیل یانگ Harvest-'s Neil Young، Manhole's Grace Slick و در آلبومهایی از مایکل جکسون شرکت داشته است.

LSO در تلویزیون نیز حضور فعال داشته؛ یکی از این برنامه ها شبهای موسیقی آندره پروین بوده است، همچنین برای انیمیشن محبوب ژاپنی اثری ضبط کردند با آهنگسازی و رهبری توشیکو ساهاشی(Toshihiko Sahashi).

اخیرا ارکستر سمفونيك لندن در بازی ویدیویی Lara Croft-Tomb Raider فرشته تاریکی نواخته است. از سال 2000، LSO مجموعه CD های تبلیغاتی را با برچسب خود عرضه کرده است که تحت ليسانس ژیلینسون (Gillinson's) بوده است. LSO همچنین اجرای بسیار مشهوری از آثار باربر (Samuel Barber) مانند آداجیو برای سازهای زهی (Adagio for Strings) را اجرا کرده که یکی از مشهورترین قطعات در iTunes سیستم Apple (مکنتاش) بوده است.