نیست شده ی هستی من, هستی من نیست می شود وقتی تو نیستی

وقتی هستی نیستم , وقتی نیستی هستم , وقتی هستم نیستی, وقتی نیستم هستی ای همه ی
نیست شده ی هستی من, هستی من نیست می شود وقتی تو نیستی

چه شد ای پنجره شوق چرا بسته شدی . شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی
دل می گیرد و میمیرد و هیچ کس سراغی ز آن نمی گیرد. ادعای خدا پرستیمان دنیا را
سیاه کرده ولی یاد نداریم چرا خلق شدیم. غرورمان را بیش از ایمان باور داریم. حتی
بیش از عشق
هوس کوچ به سرم زده. شاید هم هجرت. نمی دانم. ز این بی دلی ها خسته شدم. دستانم را
به دستان هیچ کس می سپارم و درد دل می کنم با درختان. دیوانگی هم عالمی دارد