*۱۸ ضرب المثلی که ریشه ی قرآنی دارند.* ◀️تدوین و گردآوری توسط مبلغین کشوری مترجمی زبان قرآن زیر نظر صاحب طرح *استاد سید علی حسینی یزدی ۱- هر گلی بزنی سر خودت زدی، إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ، اگر نیکی کنید؛ به خودتان نیکی می کنید. اسراء آیه ی 7 ۲- بی گدار به آب نزن، وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ و با دستهایتان خود را به هلاکت نیفکنید. بقره آیه ی195 ۳- آشپز که دوتا شد؛ آش یا شور می شود یا بی نمک لوکان فیهما آلهة إلاّ اللّٰه لفسدتا، اگر بود در میان آسمان و زمین معبودانی دیگر، هر آینه تباه می شدند آن دو ( و نظام هستی بهم میخورد.) انبیاء آیه ی 22 ٤- از تو حرکت از خدا برکت، وَمَنْ يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً، و هر کس مهاجرت کند در راه خداوند، ( برای آسایش و گشایشِ اُمورش) ، جایگاه بسیار خواهد یافت. نساء آیه ی100 ۵- اگر علی ساربونه میدونه شترش رو کجا بخوابونه، اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ، خداوند بهتر میداند کجا قراردهد رسالتش را انعام آیه ی124 ۶- مور همان به که نباشد پرش، وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ و اگر بگشاید خداوند روزی را برای بندگانش ، هر آینه ظلم و طغیان کنند در زمین، شوری آیه ی27 ۷- یار بی پرده از در و دیوار در تجلی است یا اولی الابصار فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ پس هر کجا روی گردانید؛ پس آنجا ذات خداوند است. بقره آیه ی 115 ۸-به عمل کار برآید به سخندانی نیست. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ، ای کسانی که ایمان آوردید! برای چه می گوئید آنچه را انجام نمی دهید؟ صف آیه ی 2 ۹- نه چندان بخور کز دهانت بر آید؛ نه چندان که از ضعف جانت بر آید. وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَحْسُورًا و نه هرگز دست خود (در احسان به خلق) محکم به گردنت بستهدار، و نه بسیار باز و گشادهدار، که (هر کدام کنی) به نکوهش و درماندگی خواهی نشست. اسرا آیه ی29 ۱۰- شتر دیدی ندیدی، وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا هرگاه به عمل لغوی (از مردم غافل) بگذرند؛ بزرگوارانه از آن درگذرند. فرقان آیه ی 72 ۱۱- گر به دولت برسی، مست نگردی مردی، کلا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَی أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى، حقا كه انسان سركشى مى كند؛ همين كه خود را بى نياز پندارد. علق آیات 6 و7 ۱۲- کبوتر با کبوتر باز با باز، *کند هم جنس با هم جنس پرواز، الْخَبِيثَاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَالْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثَاتِ ۖ وَالطَّيِّبَاتُ لِلطَّيِّبِينَ وَالطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّبَاتِ زنان بدکار و ناپاک شایسته ی مردانی بدین وصفند؛ و مردان زشتکار و ناپاک نیز شایسته ی زنانی بدین صفتند؛ و (بالعکس) زنان پاکیزه نیکو لایق مردانی چنین، و مردان پاکیزه نیکو لایق زنانی همین گونهاند. نور آیه ی26 ۱۳-تو مو می بینی و من پیچش مو، إِنِّي أَرَىٰ مَا لَا تَرَوْنَ همانا من چیزی می بینم که شما نمی بینید. انفال آیه ی 48 ۱٤- ماه پشت ابر نمی ماند. الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُ الان آشکار شد حقیقت، یوسف آیه ی 51 ۱۵-تو را به خیر و ما را به سلامت، لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِینِ، برای شما دین شما و برای من دین من، کافرون آیه ی6 ۱۶- هر آنکس که دندان دهد نان دهد. نَحْنُ نَرْزُقُکُمْ وَ إِیَّاهُمْ ما روزی میدهیم شما را و آنها را انعام آیه ی151 ۱۷- در نا امیدی بسی امید است؛ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّه ترجمه ؛ ناامید نشوید از رحمت خداوند. زمر آیه ی 39 ۱۸- از پس هر گریه آخر خنده ای است. *إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا همانا با هر سختی آسانی است. ⚘⚘
رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إنَّ اللّهَ تَعالى نَصَبَ فِي السَّماءِ السّابِعَةِ مَلَكا يُقالُ لَهُ : الدّاعي ، فَإِذا دَخَلَ شَهرُ رَجَبٍ يُنادي ذلِكَ المَلَكُ كُلَّ لَيلَةٍ مِنهُ إلَى الصَّباحِ : طوبى لِلذّاكِرينَ! طوبى لِلطّائِعينَ! ويَقولُ اللّهُ تَعالى : أنا جَليسُ مَن جالَسَني ، ومُطيعُ مَن أطاعَني ، وغافِرُ مَنِ استَغفَرَني ، الشَّهرُ شَهري ، وَالعَبدُ عَبدي ، وَالرَّحمَةُ رَحمَتي ، فَمَن دَعاني في هذَا الشَّهرِ أجَبتُهُ ، ومَن سَأَلَني أعطَيتُهُ ، ومَنِ استَهداني هَدَيتُهُ ، وجَعَلتُ هذَا الشَّهرَ حَبلاً بَيني وبَينَ عِبادي ؛ فَمَنِ اعتَصَمَ بِهِ وَصَلَ إلَيَ . (۱) پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، در آسمان هفتم، فرشته اى گماشته است كه به آن ، «داعى» مى گويند و چون ماه رجب فرا رسد ، آن فرشته ، هر شبِ آن ماه را تا صبح، ندا مى دهد : «خوشا بر ذاكران، خوشا بر طاعت كنندگان!» . خداوند متعال نيز مى فرمايد : «من ، همنشين كسى هستم كه با من ، همنشين باشد و مطيع كسى هستم كه اطاعتم كند و آمرزنده كسى هستم كه از من ، آمرزش بخواهد . ماه، ماه من است و بنده، بنده من و رحمت، رحمت من. هر كه مرا در اين ماه بخوانَد ، پاسخش مى گويم و هر كه از من [چيزى ]بخواهد، عطايش مى كنم و هر كه از من هدايت جويد ، راه نمايش باشم . اين ماه را رشته اى بين خودم و بندگانم قرار داده ام. هر كس به اين رشته (ريسمان) چنگ زند، به من مى رسد» .
حکايت: باب هفتم از قسم سوم کتاب (جوامع الحکايات) نويسنده: عوفي، سديدالدين محمد مردي از حضرت علي(ع) تقاضا مي کند که او را از يکي از گناهاني که به نظر او مهم است، منع کند. حضرت از مرد مي خواهد که هرگز دروغ نگويد. مرد از ميخانه اي مي گذرد و تصميم مي گيرد شراب بخورد، اما فوراً با خود مي انديشد که اگر حضرت علي(ع) از او حقيقت را بپرسد نمي تواند دروغ بگويد و از تصميم خود منصرف مي شود. پس از مدتي مرد هوس زنا مي کند، اما به علت آنکه قسم خورده است دروغ نگويد، از آن گناه نيز صرف نظر مي کند. روزي مرد به ديدن حضرت مي رود و به او مي گويد که تازه متوجه شده که دروغ منشأ تمام گناهان است.
درویشی مستجاب الدعوة در بغداد پدید آمد حجاج یوسف را خبر کردند بخواندش و گفت دعای خیری بر من کن. گفت خدایا جانش بستان گفت از بهر خدای این چه دعاست گفت این دعای خیرست ترا و جمله مسلمانان را. اي زبردست زیر دست آزار گرم تا کی بماند این بازار به چه کار آیدت جهانداری مردنت به که مردم آزاری
