شعر کودکانه در اوایل دوران کودکی: فواید اجتماعی و عاطفی

ممکن است همین الان در یک جای دنیا، مادری درحال خواندن یک شعر کودکانه برای کودک تازه به دنیا آمده خود باشد. پسر بچه ای در حالی که با اسباب بازی هایش بازی می کند آرام برای خودش یک شعر کودکانه را زمزمه می کند. یک مادربزرگ صداهای زبان مادری خود را از طریق شعر کودکانه که مادرش به او یاد داده با نوه اش به اشتراک می گذارد. دو کودک در زمین بازی مشغول بازی کف زدن هستند و چند نفر دیگر مشغول خواندن قافیه های حیاط مدرسه هستند.

این شعر کودکانه، همانند موسیقی متن دوران کودکی می تواند در هر شهر و فرهنگی رخ دهد. آهنگ و شعر کودکانه بخش بزرگی از دوران کودکی است زیرا فرصتی را برای کودکان فراهم می کند تا چیزهای ضروری برای تجربه انسانی را تمرین کنند: حرکت، ارتباط، تخیل، تعلق، با هم بودن و بازی.

در ادامه به بررسی مزایای و تاثیرات شعر کودکانه در دوره کودکی خواهیم پرداخت.

توسعه اجتماعی از طریق شعر کودکانه
ایجاد روابط ایمن و قابل اعتماد با دیگران یکی از وظایف اولیه دوران کودکی است. اطرافیان کودک در همه فرهنگ ها برای کودکان خود شعر کودکانه می خوانند و کودکان شنوندگان بسیار پیچیده ای هستند. نوزادان قادر به تشخیص ریتم و تشخیص ملودی های شنیده شده در رحم هستند. برخی مطالعات حتی نشان می دهد که نوزادان بهتر از بزرگسالان می توانند زیر و بم های مختلف را تشخیص دهند و بین ملودی ها تمایز قائل شوند!

لالایی ها نوع خاصی از شعر کودکانه هستند که از پیوند و توسعه اجتماعی حمایت می کنند. تعداد زیادی از مطالعات تحقیقاتی مزایای قابل اندازه ‌گیری لالایی‌ ها را برای مادر و نوزاد نشان می‌ دهند، از جمله بهبود پیوند، کاهش دوره‌ های گریه و کاهش استرس مادر.

ما فکر می‌کنیم که لالایی‌ ها از شعر کودکانه ساده به‌عنوان ساده‌ ترین راه برای علامت دادن به نوزاد مبنی بر ایمن بودن و مراقبت از او تکامل یافته ‌اند. هنگامی که شعر کودکانه ما به گوش کودکان می رسد، خواندن شعر کودکانه ما کیفیت صدای متفاوتی نسبت به بزرگسالان به خود می گیرد، که به آنها اجازه می دهد بدانند که ما به آنها توجه می کنیم.

رفتار طبق شعر کودکانه برای ایجاد یک ارتباط اجتماعی
یک مطالعه جالب که در سال های اخیر انجام شده است به خوبی قدرت شعر کودکانه را در تقویت ارتباطات اجتماعی نشان می‌دهد. نوزادان 14 ماهه در حالی که به یک آهنگ و شعر کودکانه گوش می دهند، در کالسکه های خود از شدت هیجان بالا و پایین می پریدند! یک غریبه جلوی آنها می ایستاد و یا با کودک به موقع به موسیقی می پرید یا به شکلی که با کودک و شعر کودکانه هماهنگ نبود. بعد از تمام شدن شعر کودکانه، این غریبه ها با بچه ها بازی می کردند. نوزادانی که همگام با شریک زندگی خود می پریدند، به احتمال زیاد به شریک خود کمک می کردند، مثلا توپی را که آنها دراز می کردند به او بدهند، نسبت به کسانی که این کار را نمی کردند. مطالعات بیشتر نشان داد که این اثر زمانی که نوزادان به صداهای طبیعت برخورد می‌ کردند تکرار نمی ‌شد و نتیجه می ‌گرفت که این موسیقی و شعر کودکانه است که از این رفتار اجتماعی حمایت می ‌کند.