امان از دورهمی های خانوادگی "کاش نرفته بودم"

امان از دورهمی های خانوادگی "کاش نرفته بودم"​

به گزارش ایسنا، روزنامه «ایران» در ادامه نوشت: بررسی وزارت بهداشت روی بیمارانی که با حال بد در بیمارستان ها بستری می شوند نشان می دهد بسیاری از آنها در دورهمی های خانوادگی و میهمانی ها مبتلا شده اند.

دکتر حریرچی معاون وزیر بهداشت هفته گذشته با بیان اینکه ۳۰ درصد مبتلایان به کرونا در دورهمی های خانوادگی و دوستانه به این ویروس مبتلا شده اند، نتیجه تحقیقات علمی درباره نحوه ابتلا به کرونا در این دورهمی ها را تشریح کرد. بر اساس این تحقیقات اگر شش نفر در یک دورهمی در یک اتاق نسبتا بزرگ باشند و فاصله را هم رعایت کنند ولی یک نفر از آنها به ویروس کووید۱۹ مبتلا باشد بعداز چهار ساعت پنج نفر دیگر هم به کرونا مبتلا می شوند. اگر ماسک زده باشند چهار نفر مبتلا می شوند و تنها یک نفر شانس سلامتی دارد.

«پیمان» و خانواده اش یکی از صدها خانواده ای هستند که در یک دورهمی به کرونا مبتلا شدند. حسرت پدرشدن، بستری شدن مادر در آی سی یو و مبتلاشدن چند خانواده به کرونا نتیجه تلخ دورهمی آنهاست. می گوید ای کاش کسی به ملاقات پدرم نمی آمد تا شاهد این روزهای تلخ نباشیم: «همه چیز از مریضی پدر شروع شد. تشخیص پزشکان تومور مغزی بود و باید در بیمارستان بستری می شد. بعداز بستری و آزمایش و سی تی اسکن از مغز، مشخص شد با چند روز دارو درمانی تومور از بین می رود و نیازی به عمل جراحی نیست. بعداز یک هفته پدر مرخص شد و به منزل رفتیم و اقوام و دوستان که نگران حال پدر بودند برای عیادت به خانه می آمدند. اصرار ما برای نیامدن هم فایده ای نداشت. بالاخره اتفاقی که نگرانش بودیم افتاد و در یک هفته ۴ خانواده به کرونا مبتلا شدند. آن روز خانواده دایی و عمه ام آمده بودند. همه ماسک زده بودیم و سعی می کردیم کمتر حرف بزنیم. به خیال خودمان پروتکل های بهداشتی را رعایت می کنیم. اما یک ساعت بعد پسردایی ام که اعتقادی به ماسک ندارد وارد شد و علائمی هم شبیه سرماخوردگی داشت. چند دقیقه بیشتر نماند و چند ساعت بعد هم میهمان ها رفتند. اما ۱۰ روز بعد همه کسانی که آن روز به ملاقات پدرم آمده بودند به کرونا مبتلا شدند. همسرم دو ماهه باردار بود و همه خانواده خوشحال بودیم. اما با اولین تب و بدن درد همسرم وقتی به بیمارستان رفتیم پزشک به ما گفت به دلیل ابتلای همسرم به کرونا و ضعف شدید قلب، جنین ضربان ندارد و باید سقط کند. همه چیز روی سرم آوار شد. بعد مادرم را که دیابت دارد با علائم کرونا به بیمارستان بردیم و مشخص شد ریه اش درگیر شده و باید در بیمارستان بستری شود. خودم هم مبتلا شدم و چند روز بعد با تماس دایی و عمه متوجه شدم همه اعضای خانواده آنها هم مبتلا شده اند و چند نفری هم وضعیت خوبی ندارند. وضعیت مادرم هر روز بدتر می شد، یک هفته هم در آی سی یو بستری شد اما خدا را شکر دوباره به زندگی بازگشت.»

پیمان حالا به هیچ میهمانی و دورهمی نمی رود و از دیگران می خواهد برای در امان ماندن از ویروس کرونا فعلا دور این دورهمی ها را خط بکشند: «تجربه خیلی تلخی بود. ای کاش آن روز کسی به ملاقات پدرم نمی آمد و کسی هم مبتلا نمی شد. خیلی از دوستان و اطرافیان تصور می کنند کرونا با آنها کاری ندارد و دورهمی و جشن تولد و پارتی می گیرند. کرونا با کسی شوخی ندارد و اگر بخواهیم به این وضعیت ادامه بدهیم هر روز باید شاهد داغدار شدن خانواده های زیادی باشیم.»

«ریحانه» هنوز هم با عوارض کرونا درگیر است و از اینکه پدر و مادر و خواهرش را هم مبتلا کرده عذاب وجدان دارد. ریحانه از روزی می گوید که با اصرار دوستش به جشن تولد رفت و مبتلا شد: «از روزی که کرونا در تهران شیوع پیدا کرد، همیشه مراقب بودم و بهداشت را هم رعایت می کردم. آنقدر وسواس پیدا کرده بودم که اگر به دستگیره دست می زدم حتما باید دست هایم را با آب و صابون می شستم و همین حالا هم البته همین طور است. اما در ماجرای کرونا اولین اشتباه می تواند آخرین اشتباه باشد. اوایل مهرماه یکی از دوستان قدیمی ام برای دختر ۶ ساله اش جشن تولد گرفت و با اصرار از من خواست حتما در جشن شرکت کنم. می دانستم کسانی هستند که علائمی ندارند ولی ناقل کرونا هستند و در یک جمع خانوادگی می توانند بقیه را مبتلا کنند. به هر حال دوستم آنقدر اصرار کرد که نتوانستم رد کنم. آن روز دو تا ماسک روی هم زده بودم و حتی در میهمانی، آنها را از صورتم برنداشتم و فقط زمانی که می خواستیم عکس یادگاری بگیریم چند دقیقه برداشتم. ۱۵ نفر بودیم و همه تاکید داشتند که علائم ندارند یا قبلا مبتلا شده اند. اما همین شد که چند روز بعد از میهمانی سردرد و بدن درد گرفتم و دو روز بعد تب و لرز شروع شد. وقتی پزشک گفت به کرونا مبتلا شده ام گریه کردم. از فردای آن روز خواهرم و بعد پدر و مادرم هم مبتلا شدند و هر کدام در یکی از اتاق ها خودمان را قرنطینه کردیم. سرفه و تنگی نفس داشتم و در همه آن لحظات با خودم می گفتم ای کاش به آن میهمانی نرفته بودم. بعد از دو هفته سلامتی مان را به دست آوردیم اما وقتی یاد سرفه و تب مادرم می افتم عذاب وجدان می گیرم.»

«زهرا» و خانواده اش هم در مسافرت خانوادگی و دورهمی اقوام در خانه روستایی پدربزرگ مبتلا شدند و این روزها در دوران نقاهت به سر می برند. می گوید همه آن ساعت های شاد و خوشی که داشتیم با این بیماری از بین رفت و به نظرم دو روز خوش بودن به سه هفته نفس تنگی و سرفه و بدن درد یا خدای ناکرده بدتر از اینها نمی ارزد: «ما هر سال این موقع برای چیدن انگور و انار به باغ پدری در روستا می رویم و معمولا خواهر و برادرهایم همه همراه با خانواده هایشان می آیند. چند روز می مانیم و حسابی هم خوش می گذرد. امسال هم تصمیم گرفتیم برویم اما به خاطر شرایط کرونا بچه ها را با خودمان نبردیم. تصور می کردیم در روستا خبری از کرونا نیست و خانه هم بزرگ است و ان شاءالله کسی مبتلا نمی شود. سه روز ماندیم. عصرها دور هم از گذشته حرف می زدیم و خاطره تعریف می کردیم. چند روز بعد از برگشت به خانه علائم کرونا در من و همسرم ظاهر شد. از آنجایی که بعد از برگشت از خانه بیرون نمی رفتیم تصور کردیم سرماخوردگی است اما با نفس تنگی و سرفه شدید به بیمارستان رفتیم. پزشک اورژانس بعد از معاینه گفت هر دو مبتلا شده ایم و باید در خانه قرنطینه شویم. از شنیدن کلمه کرونا همه بدنم می لرزید. دختر و پسرم هم مبتلا شدند و همه در خانه قرنطینه شدیم. برادرم و همسرش هم مبتلا شدند. یکی از ما ناقل بود و بقیه را هم مبتلا کرده بود. ویروس کرونا از چیزی که فکرش را می کنیم به ما نزدیک تر است و با اولین بی احتیاطی می تواند زندگی را از ما بگیرد.»

در تعطیلات عید، جدی گرفتن پروتکل های بهداشتی از سوی مردم باعث شد روند شیوع کرونا کند شود و آمار فوتی ها نیز به کمتر از ۴۰ نفر برسد. آن روزها خیلی ها مسافرت نرفتند و به جای گشت وگذار و دورهمی در خانه ماندند. اما بعد از گذشت چند هفته خیلی ها خسته شدند و به این ترتیب شیوع این ویروس دوباره شدت گرفت و آمار کشته ها بیشتر شد. به نظر می رسد این روزها دورهمی ها بیشتر به صرف کرونا و به میزبانی ویروس کووید۱۹ است.

انتهای پیام