سوسیالیسم (Socialism) در لغت به معنی اصالت جمع، جامعهگرایى و جامعهباورى از واژه فرانسوى سوسیال (Social) به معناى اجتماعى گرفته شده است. ریشه لاتینى آن واژه Socius به معناى شریک و همراه است. اعتمادآنلاین| مینا جزایری- سوسیالیسم (Socialism) در لغت به معنی اصالت جمع، جامعهگرایى و جامعهباورى از واژه فرانسوى سوسیال (Social) به معناى اجتماعى گرفته شده است. ریشه لاتینى آن واژه Socius به معناى شریک و همراه است. سوسیالیسم در واقع ایدئولوژیای است که در مخالفت با کاپیتالیسم قائل به لغو مالکیت خصوصی و خواهان برقراری مالکیت اجتماعی است. بسیاری معتقدند سابقه این مسلک سیاسی به زمان افلاطون میرسد، زیرا افلاطون و همعصرانش گفته بودند: «ثروت متعلق به عموم مردم است و باید به مصرف عموم برسد، چون تمرکز ثروت راه تفرقه مردم را هموار میسازد.» خاستگاه سوسیالیسم جدید در قرن ۱۹ بوده و در واقع فراورده مستقیم انقلاب صنعتی برای اکثریت جامعه به شمار میرود. پیدایش سوسیالیسم واکنشی به شرایط اقتصادی و اجتماعی در اروپا بر اثر رشد کاپیتالیسم صنعتی بود. زایش عقاید سوسیالیستی پیوند تنگاتنگی با ایجاد یک طبقه جدید اما در حال رشد از کارگران صنعتی داشت که از فقر و تحقیری که غالباً یکی از ویژگیهای اوایل عصر صنعتی شدن قلمداد میشد رنج میبردند. خط اصلی در سوسیالیسم، برابری و عدالت است و شاخصهای آن عبارتاند از: ۱. برابری در حقوق سیاسی ۲. انکار نظام جهانی و مرزبندی بین کشورها ۳. دولتی شدن امور ۴. تاکید بر برنامهریزی ۵. توزیع عادلانه ثروت ۶. اجتماعی بودن مالکیت ۷. دخالت دولت در بهبود وضعیت شهروندان از طریق امکانات درمان و بیمه و رفاه اجتماعی و مساعدتهای وسیع مالی و برنامههای بازنشستگی.
