جزئیات شگفت‌انگیز از لاکچری‌ترین قبرستان ایران

روزنامه جام جم در گزارشی از قبرستان محله گلندوک لواسان جایی که فیلم کوتاه آن چند روزی است در فضای مجازی خبرساز شده است.



در این گزارش می‌خوانید:

* فیلمی که در طرفه العینی فضای مجازی را پر کرد که در شرحش نوشتند به اکبر طبری و حرف‌های بودارش در دادگاه ربط دارد. مرد می‌خندد و گوشی را پس‌مان می‌دهد. توپش پر است، شاکی است، عنق است. لاکچری بازی در قبرستان گلندوک در کت او نمی‌رود. فیلم گورستان لاکچری لواسان از اینجا درآمده،‌ فیلمی که در آن یک نفر دارد راه می‌رود و تصویر می‌گیرد و تکه‌ای از بهشت یا باستی هیلز ثانی را نشان می‌دهد.

* گورستان گلندوک کوچک است و سر و ته آن را می‌شود با یک نگاه دید. گورستان روی شیب است ولی قبرها را طوری کار گذاشته‌اند تا شیب زمین خنثی شود. با این حال، قبرستان حس پلکانی بودنش را القا می‌کند و این حس تا دم آخر با ماست. دیوار ته قبرستان را می‌شود دید. دیوار سمت راست هم دیده می‌شود. ابتدای راه، دیوار سنگ چین است، ولی راه آسفالته را که بالا می‌رویم دیوار دست راست نم نم سبز می‌شود.



* سمت چپ سروها ایستاده‌اند و سمت راست ساقه‌های نازک و بلند بامبو. ماجرای گورستان لاکچری لواسان از کنار همین بامبوها شروع می‌شود. از جایی که آنها آب می‌خورند و ترو تازه می‌مانند، از جایی که زمین‌های خاکی و ناصاف یکباره جایش را به زمین‌های مسطحی می‌دهد که با چمن مصنوعی فرش شده،‌ جایی که فضای سبز و گلکاری‌هایش منظم است و قاعده‌مند، جایی که تراکم اولیه قبرها کم می‌شود و اموات حسابی از هم فاصله می‌گیرند.

* فیلمی که این روزها میان مردم می‌چرخد و درباره‌اش حرف زده می‌شود تکه برش خورده‌ای از این گورستان است که ماجرای لاکچری شدنش ربطی به همه اموات آن ندارد،‌ بلکه همه چیز می‌رسد به یک کرشمه، به کرشمه‌ای که در42 سالگی فوت کرد و کرشمه‌اش آن‌قدر قوی بود که بعد مرگش گورستان گلندوک نیز متحول شد و چهره اش تغییر کرد به کرشمه‌ای که عشق می‌زاید.



* یکی از اعضای هیات امنای گورستان می‌گوید آقای ... سالی چند بار که به ایران می‌آید به عشق همین زن است و می‌خواهد بازهم دنیا و همه زیبایی‌هایش را به پای همسرش بریزد،‌ حتی شده با آباد کردن همه گورستان،‌ حتی با ساختن سرویس‌های بهداشتی مجهز و لوکس و حالا هم با طرحی برای برنزی کردن سر در گلزار.

* عضو هیات امنا می‌گوید هیچ کس یک قران خرج این کارها نمی‌کند و همه خرج و بَرج پای همین شوهر است ولی مرد جوانی که دو ردیف پایین تر مشغول فاتحه خوانی برای برادرش است می‌گوید ما هم برای این که ردیف برادرم نو نوار شود پول خرج می‌کنیم حتی اگر خانواده امواتِ ردیف، اعتقادی به هزینه کردن نداشته باشند. مرد باغچه بالای سر قبر را که با سنگ سفید آنتیک پوشیده شده نشان می‌دهد و می‌گوید همین یک تکه باغچه 27 میلیون تومان خرج برداشته. مرد دولا می‌شود، کنار مزار برادر فاتحه‌ای می‌خواند، به گلدان‌های گلی که برای کاشتن آورده اشاره می‌کند و می‌گوید: «تو رو خدا این‌طوری بهتر نیست، چیه اون بهشت زهرا که غم عالم رو می‌یاره تو دل مردم.»

* چند ردیف پایین تر اما زن و مردی دور یک گورِ بدون سنگ نشسته‌اند که انگ لاکچری زدن به گورستان را نه می‌پسندند و نه به آن اعتقاد دارند و فقط می‌گویند قبر مرده شان را قبل از ماجراهای کرونا با هزار چک و چانه زدن و رابطه جورکردن خریده‌اند به قرار 220 میلیون تومان که اگر پارتی نداشتند باید 400 میلیون تومان می‌خریدند. مرد می‌گوید خوشحال است که گورستان گلندوک آباد شده و ردیف‌های زیبا و دلباز دارد ولی چرا در قبرستانی که باید آشنا داشت و مرده خاک کرد یک نفر می‌تواند چند قبر بخرد و یک ردیف اختصاصی برای خودش درست کند؟

* با این حال واسطه اول همه این حرف‌ها را از بیخ و بن بی اساس می‌داند و می‌گوید مردم محله دیگر اجازه نمی‌دهند مرده‌ای در قبرستان خاک شود ولی واسطه دوم می‌گوید با این که زمین قبرستان وقفی است و برای همین کار وقف شده اما چون نمی‌خواهیم گورستان از وضعیت بکر و خلوت فعلی خارج شود فقط به تعداد محدود قبر می‌فروشیم.

* ماجرای قبر فروشی در گلندوک یک معمای چند مجهولی است، تقریبا مثل بقیه قبرستان‌ها که در آن قیمت‌ها بالاست و هر قبر یک سرمایه محسوب می‌شود. اما در گورستان گلندوک به‌جز معمای قبر فروشی که حل نشده همچنان پابرجاست معمای دیگری وجود ندارد جز این حقیقت که زنده‌های دارا که یک عمر لاکچری زندگی کرده‌اند وقتی جان به جان آفرین تسلیم می‌کنند باز همان زندگی لاکچری را ادامه می‌دهند؛‌ یک عمر عمودی و حالا تا ابد افقی

 

بعضی وقت ها در مواجهه با این مسایل دچار بحران میشم .چیزی که در ادامه میخوام توضیح بدم و درباره ش از شماها نظر بخوام ابدا به معنای این نیست که خودم رو صاحب نظر میدونم و یا اینکه اساسا حقی برای واکنش نشون دادن به اعمال دیگران برای خودم قایلم.بلکه برمیگرده به اینکه حدس میزنم،امکان نداره هیچ آدمی در مواجهه با موقعیت های مختلفی که بهش ربطی ندارن، در درون خودش دست به قضاوت نزنه.

بگذریم.
یه فردی، با وضع مالی خوب، تصمیم گرفته آرامگاهی رو که همسرش در اون مکان خاک شده به این شکل دربیاره.
چرا باید قضاوت بشه؟
چرا باید مورد نکوهش قرار بگیره؟
چون که این هزینه هیچ تاثیری به حال اون متوفی نداره؟(قطعا درسته) و یا اینکه تو دنیایی زندگی میکنه که هزاران کارگر بین زندگی با شرمندگی در برابر عزیزانشون و مرگ خودخواسته، دومی رو انتخاب میکنن؟

فکر میکنم عمده دلایلی که برای نکوهش اقدام ایشون شنیدم و دیدم از این دست صحبتا بود...نمیشه گفت غلط هستن.

اما
در نهایت آیا به کسی ربطی داشت؟ اگر با دید اختلاسگر و مشابه اونها به اون فرد نگاه نکنیم، مگه چیکار کرده؟سرمایه خودش رو در راهی که موجب رضایتش بوده صرف کرده.ما هم همینکار رو نمیکنیم؟ ما ثمره تلاش و تحمل سختی های زندگی رو خرجِ اعمال و اسبابی که فکر میکنیم با وجودشون قراره خوشحال تر باشیم نمیکنیم؟
پس این همه حمله برای چیه؟

 

بنای بر قبور، اصطلاحی است به معنای ایجاد هرگونه بنا و سازه بر روی قبر مردگان. حکم شرعی ساختن بنا بر قبور از اختلافات مسلمانان (شیعیان و اهل سنت) با وهابیون است. مذاهب اسلامی و به خصوص شیعیان در طول قرن‌ها بر قبور بزرگان و پیشوایان و برخی علمای دینی بنایی ساخته‌اند. سابقه آن به صدر اسلام باز می‌گردد و بنابر شواهد تاریخی با اعتراض صحابه و تابعین نیز رو به رو نشده است. وهابیون معتقدند که ساخت بنا بر قبر اموات، به نوعی زمینه‌ساز عبادت آنها و شرک در عبادت است
منبع ویکی شیعه

 

خنده ی تلخ میشه زد ففط به این...