♥ ۳۱ اردیبهشت زادروز همایون شجریان ‌‌♥

۳۱ اردیبهشت زادروز همایون شجریان ‌‌

​

به گزارش ایسنا، عصر ایران نوشت: «۳۱ اردیبهشت تولد همایون شجریان بود. اسم او نیازی به معرفی ندارد زیرا کیست که نداند او پسر شجریان بزرگ - خسرو آواز ایران - است ولی در توئیتر حدود یک ماه پیش یک توئیتی ترند پربازدید) شد و آن هم این بود که:

«رفیقمون داروخانه بوده نصف شب همایون شجریان میاد دگزا (آمپول دگزامتازون) می خواسته، اینم نشناخته نداده. توضیح داده من خواننده ام کنسرت خارج از کشور دارم، دارم میرم فرودگاه می خوام. گفته اسمت؟ گفته شجریان. گفته با اون آقای شجریان نسبتی داری؟ گفته پسرشم. گفته ببین همین یه بارو به خاطر بابات بهت می دم.»

البته بعدا هم توضیح داده شد که این اتفاق چند سال قبل رخ داده ولی حال جدا از واقعیت یا خیالی بودن این توئیت باید گفت پسر شجریان بزرگ بودن همان اندازه که موهبت بزرگی است، همان قدر هم سخت است.

همین رابطه پدر و پسری همان گونه که بزرگ ترین شانس زندگی اوست، بزرگترین سدّ راه او هم می توانست باشد. چون بیرون آمدن از زیر سایه اسم بزرگی چون محمدرضا شجریان به این سادگی ها نیست و حال خود هویتی مستقل پیدا کردن دیگر تقریبا مانند امری محال است اما همایون با پشتوانه تربیت چند وجهی پدر و صد البته با استعداد، هوش، دانش، تفکر، شخصیت و مراقبت خودش آن را به بار نشانده است.

هر وقت از او یا کار او یادی می شود هیچ گاه کسی آن جمله کلیشه ای و تکراری «منم اگر جای او بودم همین می شدم» را بر زبان جاری نمی کند، چون همه می دانیم همایون شدن یک راه یک شبه پیمودن یا یک موقعیت موروثی نیست که به لحظه ای به دست آمده باشد. چه بسیار اساتید آواز و موسیقی ایرانی که هیچ گاه کسی نفهمید پسران یا دخترانشان کجا هستند و به چه مشغولند؟ البته و صد البته پسر محمدرضا شجریان بودن در این میان نقش بزرگی دارد ولی تمام ماجرا این نیست.

همایون شدن حاصل سال به سال پشتکار و پیگیری، ماه به ماه رشد و نمو کردن، هفته به هفته بازنگری و تجدید نظر، روز، به روز تمرین، ساعت به ساعت مراقبه و مراقبت از خود و لحظه به لحظه هدف داشتن است.

همایون شجریان مصداق بارز این مفهوم است که: «ارزش انسان ها در آن چیزی نیست که به واسطه تولدشان در یک موقعیت خاص و یا یک خانواده خاص اتفاق بیافتد بلکه ارزش هر انسانی به آن دستاوردی است که خودش در زندگی برای خودش رقم می زند.»

در سال های اخیر همایون با برادران پورناظری (تهمورس و سهراب) قطعات و آلبوم هایی را منتشر کردند که با استقبال بسیار زیادی همراه شد آلبوم های «نه فرشته ام نه شیطان» و «رگ خواب». در این قطعات شعر و موسیقی علاوه بر این که ریشه در همان موسیقی اصیل ایرانی دارد بلکه به لحاظ احساسی هم حال و هوایی امروزی دارد و نسل جوان و پدران و مادرانشان همگی با این قطعات همراه شده اند.

اما اگر برای کیفیت و توانایی آوازی همایون شجریان بخواهیم به یک نمونه مستدل اشاره کنیم باید از «شوق نامه» اثر محمدرضا درویشی - آهنگساز و پژوهشگر برجسته - نام برد. «شوق نامه» حاصل پنج سال کار مداوم محمدرضا درویشی در ضبط و نت نویسی روایت های مکتوب عبدالقادر مراغه ای است. (عبدالقادر مراغه ای، ریاضی دان، موسیقی دان و نوازنده ایرانی قرن نهم هجری است که لقب «معلم ثانی» را در موسیقی دارد و همراه با فارابی، ابوعلی سینا، صفی الدین ارموی و قطب الدین شیرازی از بزرگترین نظریه پردازان موسیقی ایرانی به شمار می رود.)

در فیلم مستند «شش سال و شش قرن» ساخته مجتبی میرتهماسب (که از روند گردآوری و ضبط این قطعات ساخته شده است) محمدرضا شجریان به صراحت و بدون تعارفات پدر و پسری از توانایی همایون در اجرا قطعاتی به این سختی حرف می زند.

برند شجریان یک برند والا نه فقط در موسیقی بلکه در تاریخ فرهنگی هنری ایران است و محافظت از این برند فقط در وجه زندگی اجتماعی خود مسئولیتی بزرگ برای فرزندان استاد شجریان به همراه داشته و دارد ولی الان با حضور و جایگاه بالای همایون هم در عرصه موسیقی دیگر به یک اتفاق نادر تبدیل شده است. روز تولدش مبارک.»

انتهای پیام

 

داستان خواننده شدن همایون​

حنجره توانای پسر و اهتمام پدر، باعث شد تا همایون از کودکی قدم در راه موسیقی بگذارد، ساز کوک کند و در محضر استادان ساز که همگی از دوستان و نزدیکان پدر بودند، بنوازد. او در جوانی به هنرستان موسیقی رفت و کمانچه را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد. در نهایت، بعد از گذشت چند سال، وقت آن شد که همایون به روی صحنه بیاید، نغمه آواز سر دهد و فعالیت های جدی او آغاز شود. امروز به بهانه سالروز تولد این خواننده، نگاهی به راهی که او تا به این جا طی کرده است، می اندازیم.
دهه هفتاد، دهه درس پس دادن
همایون در محضر پدر بود. او در این سال ها به همراه استاد شجریان در کنسرت های اروپا و آمریکا روی صحنه می رفت و با تنبک نوازی، عوامل روی صحنه را همراهی می کرد. شاید اگر سرماخوردگی پدر و تصمیم او برای لغو کنسرتش نبود، سرنوشت همایون جور دیگری رقم می خورد؛ اما این اتفاق باعث شد تا او روی صحنه در کنار پدر همخوانی کند و خیلی زود همه آموخته هایش را به نمایش بگذارد.
آوازخوانی همایون در دهه هشتاد رنگ و بوی جدیدی گرفت و او در سال ۸۲، «نسیم وصل»، اولین آلبوم رسمی خود را منتشر کرد. این آلبوم سرآغازی بر اجرای کنسرت ها و انتشار آلبوم های مستقل وی شد. او در دهه هشتاد چند آلبوم درخشان، از جمله «شوق نامه» را که بازیابی تصانیف منسوب به عبدالقادر مراغه ای بود، منتشر کرد که همه این آلبوم ها، در چارچوب موسیقی کلاسیک قرار می گیرد. یک همکاری پر سرو صدا همایون شجریان آهنگ سازی برای خواننده های دیگر را، از جمله تصنیف «دل ستان» علیرضا افتخاری، تجربه کرده است.
او طی سال های فعالیتش با آهنگ سازان زیادی برای تولید آلبوم هایش همکاری کرد، اما هیچ کدام به اندازه همکاری او با برادران پورناظری( تهمورس و سهراب) پر سروصدا نبوده است. برخی معتقدند همکاری همایون با این آهنگ سازها که به انتشار آلبوم هایی نظیر «نه فرشته ام نه شیطان» و «ایران من» منجر شد، او را از وادی آواز اصیل ایرانی دور و وارد دنیای موسیقی تجاری کرده است. البته این نظریه، مخالفان سرسختی نیز دارد. به هر حال همایون شجریان جزو خوانندگان محبوب سبک کلاسیک است که با وجود انتقاداتی که از آن گفتیم همگی به آینده او چشم دوخته ایم؛ خواننده ای که امروز ۴۵ ساله می شود.

تیک