مهناز افشار و راه بازگشتی که احتمالا مسدود شد

ما شارح و وصف‌کننده‌ایم و در این ماجرا مطلقا قضاوتی نداریم. روز گذشته بریده‌های‌ویدئویی از حضور مهناز افشار در کنسرت گوگوش دست به دست می‌شد که ما بنا به ملاحظات قادر به انتشار آن نبودیم، منتهی اینجا می‌خواهیم مساله را از بعدی دیگر بررسی کنیم.



مساله اینجا خودِ مهناز افشار است هم او که روی سنِ کنسرت گوگوش با موضع‌گیریِ سیاسی تقریبا حیات هنری خودش در ایران را به پایان رساند و حالا باید به اندازه‌ی همان ام.بی.سی پرشیا و امثالهم، زیست هنری داشته باشد.

فردا که روزنامه‌های تهران چاپ شوند حتما و حتما واکنش‌هایی خواهد آمد که راه بازگشت افشار را دشوار خواهد کرد، این که افشار چرا و چگونه به چنین تصمیمی رسیده بر ما پوشیده است اما این که چنین فرایندی آگاهانه بوده، بله، قطعا آگاهانه بوده

 

معلوم نیست چرا بعضی هنرمندان جلای وطن میکنند مثل سهیلا گلستانه و مهدیه محمد خانی و زهرا امیرابراهیمی !
حالا هم که مهناز خانم .
در حالیکه توی ایران بیشتر پول در میارند و ترقی میکنند

 

شما چرا جلای وطن کردید؟

 

من توریستی رفته ام برمیگردم

 

خب، طبعا برای انتخاب کشوری که الان در اون حضور دارید و نیت به بازگشت هم انتخاب های خودتون رو دارید.
نکته دقیقا همینجاست که کسی از شما نمیخواد این اهداف رو توضیح بدید.چون در ظرف شخصیت شما زندگی نکرده، اهداف و آمال و دلتنگی ها و ارزش های شمارو نشناخته..
مهناز افشار و زهرای امیر ابراهیمی هم مثل شما، انسانن.
تصمیمشون به مهاجرت و خراب کردن پل های پشت سر ، قطعا برآیند تمام اون جزییاتی هست که درباره شما هم صادق هست و فرد دیگری توان درکش رو نداره.

 

بله ولی اغلب اینها بعد از مدتی سخت پشیمان شده و در غربت پیشرفتی هم نمیکنند . مخصوصا آنها که در ایران کسب و کار و اعتبار خوبی داشتند مثل خانم دکتر سهیلا گلستانه که در اصل یک پزشک هستند و صاحب آزمایشگاه تشخیص طبی معتبر که در ضمن خواننده خوبی هم هستند .
البته با شما موافقم که هر کس صلاح کار خود داند و ما نمیتوانیم چشم بسته در باره آنها داوری کنیم .

 

خب بزرگوار، هرکس معیارها و شاخص های خودش رو برای سنجش کیفیت و سطح رضایت از زندگیش داره.
آنچه که شما برای خودت موفقیت تلقی میکنید الزاما برای بنده معنای توفیق نمیده.و برعکس..
در این شرایط، اصلا نمیشه گفت افرادی که مهاجرت کردن بدون فکر و حدسی درباره تبعاتش قدم در این راه گذاشتن.


«هیچكس خانه‌اش را ترك نمی‌كند، مگر آن كه خانه‌اش، تا ساحل در تعقیبش نباشد، مگر آن كه خانه‌اش نگفته باشدش، قدم‌هایت را تندتر كن، لباس‌هایت را هم برندار، از دشت‌ها سینه‌خیز برو، سینه به آب‌ها بزن، غرق شو، نجات بده، گرسنگی بكش، گدایی كن، غرورت را زیر پا كن، كه بقای تو مهمتر از همه اینهاست، هیچكس خانه‌اش را ترك نمی‌كند، مگر آن كه خانه‌اش با آوازی در گوشش بگوید، برو، از من فرار كن، كه من نمی‌دانم به چه روزی افتاده‌ام، اما این را خوب می‌دانم، كه هر جای دنیا، امن‌تر از اینجاست.»


وارسان شایر.