زندگینامه محمد علی بهمنی+ اشعار

پاسخ : اشعار بياد ماندني

می پرسد از من کیستی ؟ می گویمش اما نمی داند


این چهره گم گشته در آیینه خود را نمی داند


می خواهد از من فاش سازم خویش را باور نمی دارد


آیینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند


می گویمش گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد


کاری بجز شب کردن امروز یا فردا نمی داند


می گویمش آنقدر تنهایم که بی تردید میدانم


حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند


می گویمش ‚ می گویمش ‚ چیزی از این ویران نخواهی یافت


کاین در غبار خویشتن چیزی از این دنیا نمی داند


می گویمش ‚ آنقدر تنهایم که بی تردید می دانم


حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند


می گویم و می بینمش او نیز با آن ظاهر غمگین



آن گونه می خندد که گویی هیچ از این غمها نمی داند..



محمد علی بهمنی

 

پاسخ : اشعار بياد ماندني

از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب


شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

پشت ستون سایه ها روی درخت شب

می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب

می دانم آری نیستی.. اما نمی دانم

بیهوده می گردم به دنبالت چرا امشب؟

هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما

نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب..

ها... سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف

ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب

هر شب صدای پای تو می آید از هر چیز

حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه

بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب..

گشتم تمام کوچه ها را یک نفس هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب

طاقت نمی آرم تو که می دانی از دیشب

باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

ای ماجرای شعر و شب های جنون من

آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب.

محمد علی بهمنی

 

پاسخ : اشعار بياد ماندني

با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام



طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام


آمده ام با عطش سال ها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوبترین حادثه میدانمت

خوبترین حادثه میدانی ام؟

حرف بزن! ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن، حرف بزن، سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

ها به کجا میکشی ام خوب من

ها نکشانی به پشیمانی ام

 

پاسخ : اشعار بياد ماندني

در دیگران می جویی ام اما بدان ای دوست
اینسان نمی یابی ز من حتی نشان ای دوست


من در تو گشتم گم مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی پژواك سان ای دوست


در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردی مكن با این چنین آتش به جان ای دوست


گفتی بخوان خواندم اگر چه گوش نسپردی
حالا لالم خواستی پس خود بخوان ای دوست


من قانعم آن بخت جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یك نفس با من بمان ای دوست


یا نه تو هم با هر بهانه شانه خالی كن
از من، من این برشانه ها بار گران ای دوست


نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت
بیهوده می كوشی بمانی مهربان ای دوست



آنسان كه می خواهد دلت با من بگو آری
من دوست دارم حرف دل را بر زبان ای دوست

مجمد علی بهمنی

 

پاسخ : اشعار بياد ماندني

از زندگی از این هـمه تکرار خــسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خـسته ام


دلگــیرم از ســــتاره و آزرده ام ز مــاه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام


دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ … کزین حصار دل آزار خـسته ام


بیــزارم از خموشی تقـــویم روی مــــیز
و ز دنگ دنگ ســاعت دیـوار خـسته ا م


که گفت یار تو هــــستم ولی نــبود
از خود که بی شـکیبم و بی یار خسته ام


تنهـــا و دل گرفــته و بیـــزار و بی امـید
از حال من مپرس که بســـیار خسته ام




محمد علی بهمنی

​

 

یعنی همه جا-تو، همه جا-تو، همه جا-تو